Alireza Bagheri Manjili

Alireza Bagheri Manjili, a 25-year-old from Manjil in Gilan Province, was an industrial safety engineer and a conscript serving at the local navy base. He was the only child of parents who had waited about twenty years for him; his father, Dr. Mohammad Bagheri, worked in health services in Rasht. A dedicated athlete and Persepolis supporter, he regularly traveled to Azadi Stadium for major matches, including derbies and Asian fixtures, and dreamed of playing professionally on that pitch. He once sent his parents a video from the stadium saying, “Look, Mom, Dad—what if I could play here on this field.” On the evening of 19 Dey 1404 (9 January 2026), during protests on Manjil’s main street opposite Bank Tejarat, he was shot dead by security forces with live ammunition. His mother witnessed the bullet strike him, and his father, who had accompanied him into the streets, also saw him die. His killing is confirmed in human rights documentation, including HRANA’s Crimson Winter report.

جاویدنام علیرضا باقری منجیلی، جوان ۲۴ ساله‌ی گیلک، زاده و ساکن شهر منجیل بود. او فارغ‌التحصیل مهندسی صنایع بود، اما رویای فوتبالیست شدن در سر داشت. علیرضا هوادار تیم پرسپولیس بود و در بیشترِ عکس‌هایش در ورزشگاه، با لباس این تیم دیده می‌شود. او ورزشکاری پرتلاش بود و تمام زندگی‌اش را در مسیر رسیدن به این آرزو سپری می‌کرد. پدر و مادرش در سنین بالا صاحب او شده بودند و علیرضا تک‌فرزند خانواده بود. این جوان در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با شکل‌گیری اعتراضات، به جمع معترضان در شهر منجیل پیوست. به‌گفته‌ی خانواده، مادرش آن شب از او می‌خواهد که بیرون نرود، اما علیرضا در پاسخ می‌گوید: «مامان، اگه من نرم، تو نری، پس کی بره؟» گفته می‌شود پدر و مادر برای این‌که در کنار تنها فرزند‌شان باشند و از سلامت او اطمینان حاصل کنند، همراهش به میان جمعیت رفتند؛ اما علیرضا در مقابل چشمان‌شان، بر اثر اصابت گلوله‌ی جنگی به قلبش، جان خود را از دست داد. گلوله‌ای که قلب پدر و مادرش را نیز در همان لحظه کشت. پدر این جاویدنام، به یاد تنها جگرگوشه‌اش، در صفحه‌ی شخصی خود خاطرات و تصاویر او را منتشر می‌کند. او با انتشار عکس‌هایی از آخرین تولد فرزندش نوشته است: «آخرین تولد زمینی فرزند جاویدنامم، علیرضا باقری منجیلی، شهید وطن؛ روز تولدش: شنبه ۱۳۷۹/۸/۲۸، ساعت شش بعدازظهر، در بیمارستان ۳۱ خرداد منجیل. آسمانی‌شدن: ساعت ۲۲:۱۰ شب جمعه ۱۴۰۴/۱۰/۱۹، خیابان اصلی منجیل، روبه‌روی بانک تجارت. شهید وطن، افتخار میهن.» علیرضا همواره نسبت به شرایط موجود و آن‌چه ظلم و استبداد می‌دانست، معترض بود. در ویدئوهایی که از او در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، این روحیه به‌ خوبی دیده می‌شود. در یکی از این ویدئوها می‌گوید: «ما وجودمون اعتراضه؛ کسی بازنده‌ست که ظلم می‌کنه.» او چند ماه پیش از مرگش، برای تماشای بازی پرسپولیس به استادیوم آزادی رفته بود و آرزوی بازی در آن زمین را در قالب یک پیام ویدئویی برای خانواده‌اش فرستاده بود. پدرِ داغ‌دار با بازنشرِ این ویدئو، خطاب به فرزندش نوشت: «علیرضا، خدا دوستت داشت که تو این زمین بازی نکردی؛ چون فوتبالیست‌هایی که این‌جا معروف شدن، امروز نیستن. اما تو و امثال تو، همیشه در قلب ما می‌مونین. روحت شاد.» این جوان دلاور در زادگاهش، منجیل، به خاک سپرده شد. مراسم خاک‌سپاری و چهلمین روز درگذشت او با حضور گسترده‌ی خانواده، دوستان و آشنایان برگزار شد. خانواده‌اش به یاد او کبوترهای سفید را در آسمان رها کردند و در سوگ فرزند به‌ناحق‌کشته‌شده، شعارهای اعتراضی سر دادند. تصاویر مادر داغ‌دیده در سوگ تنها فرزندی که هزاران آرزو برای او در دل داشت، قلب هر بیننده‌ای را به درد می‌آورد.