Mehdi Khakpour

جاویدنام مهدی خاکپور، شهروند ۳۵ ساله‌ی گیلک، متأهل و پدر دختری خردسال به نام مهرسانا بود؛ این قهرمان اهل روستای چهارمحل در منطقه‌ی عمارلو از توابع رودبار بود و در رستم‌آبادِ گیلان زندگی می‌کرد. نزدیکانش می‌گویند به‌تازگی با امید و تلاش فراوان، مغازه‌ی شخصی خود را در شهرِ محلِ زندگی‌اش راه‌اندازی کرده بود و در پی ساختن آینده‌ای آرام برای خانواده‌اش بود. در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان رضا پهلوی، در اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان در شهر منجیل حضور یافت. بر اساس گزارش‌ها، در جریان این اعتراضات، با شلیک گلوله‌ی جنگی از سوی نیروهای نظامیِ مستقر در پایگاه بسیج، از ناحیه‌ی سر هدف مستقیم گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و جان خود را از دست داد. پیکر او در زادگاهش به خاک سپرده شد؛ شهری که قرار بود در آن برای دختر کوچکش، زندگی آرزوهایش را بسازد، اما ناگهان و ناجوانمردانه به مزار رویاهایش بدل شد. چهلمین روز درگذشت او بر مزارش با حضور گسترده‌ی خانواده و دوستان و همشهریانش برگزار شد. همسر داغدارش در چهلمین روز درگذشتش برای این داغ عمیق این‌گونه نوشت: «می‌گویند، چهلمین روز یعنی دیگر عادت می‌کنیم، دیگر خبری از بی‌تابی نیست؛ ولی سوگِ عمیق، تازه بعد از چهل روز سر باز می‌کند...» در ویدیویی که همسرش منتشر کرده، دختر کوچکشان، گل‌های نرگس را آرام بر سنگ مزار می‌گذارد. صحنه‌ای که با این جمله‌ی جگرسوزتر شده است: «کاش آن تیر می‌دانست، دخترت چشم‌به‌راه است.» و مهرسانا تنها با خاطره‌ی پدری بزرگ می‌شود که آغوشش به‌دست مزدوران، برای همیشه از او ربوده شد.