Amir Hossein Heydardoust Manjili

جاویدنام امیرحسین حیدردوست، جوان ۱۹ ساله‌ی گیلک، زاده و ساکن منجیل بود. پدر و مادرش در سنین بالا صاحب این تک‌فرزند شدند و پدرش در کودکی از دنیا رفت و او و مادرش را تنها گذاشت. امیرحسین از همان سال‌ها در کنار مادری بزرگ شد که تمام دنیایش بود و زندگی‌اش با او معنا می‌گرفت. او از سال‌های جوانی در پی آزادی و بهبود شرایط زندگی بود. در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ تحت تعقیب قرار گرفت و مدتی را دور از شهر خود گذراند، اما این تجربه‌ها نه ‌تنها او را متوقف نکرد، بلکه اراده‌اش را برای ادامه مسیر استوارتر ساخت، و با وجود تهدیدها از پای ننشست. در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، امیرحسین در پی فراخوان رضا پهلوی به اعتراضات مردمی در شهر منجیل پیوست. با آغاز تیراندازی به سوی معترضان، او نیز هدف اصابت گلوله به ناحیه شریان ران پا قرار گرفت و دچار خون‌ریزی شدید شد. با وجود تلاش‌ها، به دلیل خون‌ریزی شدید، پس از چند ساعت جانِ عزیزش را از دست داد. در آخرین لحظات زندگی، با بدنی بی‌جان و رنگ‌پریده، تنها نگرانی‌اش مادرش بود و گفت: «نذارید برم… مامانم جز من کسی رو نداره.» امیرحسین، جوانی که سال‌ها زیر فشار و خفقان زندگی کرده بود، تا آخرین لحظه بر آرمانِ آزادی‌خواهی‌اش ایستاد و ترس و تهدید مزدوران جمهوری اسلامی هم نتوانست او را از مسیرش بازدارد. در آخرین پستی که در شبکه‌ی اجتماعی‌اش حدود دو هفته پیش از مرگش نوشته بود، باورش به شجاعت و ادامه دادن مشهود است: «باید جرأت ادامه دادن داشته باشی، نه امید رسیدن.»