Sara Naderi

سارا نادری حسین‌آبادی، جاویدنام ۲۹ ساله اهل اصفهان و ساکن محله فردوان، فارغ‌التحصیل رشته گرافیک بود و به‌صورت آزاد فعالیت می‌کرد. چند سال پیش پدرش را از دست داده بود و از آن زمان، در کنار ساختن آینده خود، مسئولیت تأمین زندگی مادر و برادر کوچکش را نیز بر دوش داشت. دوستانش او را دختری آرام، مهربان، خوش‌رو و محبوب توصیف می‌کنند؛ کسی که با هنر، عکاسی و نگاه زیبایش به زندگی شناخته می‌شد. سارا عاشق ایران بود. نه از سر شعار، بلکه از روی دلبستگی عمیق به سرزمینی که آن را خانه خود می‌دانست. از عکاسی لذت می‌برد و گاهی از گردشگران خارجی در اصفهان عکس می‌گرفت. به دوستانش می‌گفت روزی که ایران آزاد شود، گردشگران بیشتری به این کشور خواهند آمد و اصفهان دوباره پر از زندگی خواهد شد. او رؤیای آینده‌ای بهتر را نه در رفتن، بلکه در ماندن و ساختن می‌دید. بر اساس اطلاعات موجود، سارا از ابتدای دی‌ماه در بسیاری از تجمعات اعتراضی اصفهان حضور داشت. آخرین بار روز ۱۸ دی‌ماه در یکی از اعتراضات دیده شد و از صبح روز ۱۹ دی، دیگر هیچ خبری از او به دست نیامد. خانواده و دوستانش روزها در جست‌وجوی او بودند و گمان می‌کردند بازداشت شده است. اما هر بار که برای پیگیری مراجعه می‌کردند، پاسخی جز انتظار دریافت نمی‌کردند و آن‌ها را به مراجعات بعدی حواله می‌دادند. این بی‌خبری نزدیک به ده روز ادامه داشت تا اینکه دوستان سارا دریافتند او جان خود را از دست داده است. بنا بر گزارش‌ها، پیکرش با تأخیر به خانواده تحویل داده شد و مادرش نیز تحت فشار و تهدید نیروهای امنیتی از رسانه‌ای کردن ماجرا و بیان حقیقت منع شد. به گفته نزدیکان، خانواده برای تحویل گرفتن پیکر ناچار شدند روایت مورد نظر نهادهای امنیتی را بپذیرند و حتی از اطلاع‌رسانی درباره زمان و محل خاک‌سپاری به دوستان و آشنایان خودداری کنند. در نهایت، سارا ساعت شش صبح و تحت تدابیر شدید امنیتی، بدون اطلاع‌رسانی عمومی، در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شد. سارا نادری حسین‌آبادی تنها ۲۹ سال داشت؛ دختری که می‌خواست با هنر، دوربین و امیدش، آینده‌ای روشن‌تر را در همان سرزمینی که دوستش داشت بسازد. او باور داشت روزی ایران، آزادتر و پررونق‌تر خواهد بود و اصفهان دوباره میزبان گردشگران بسیاری می‌شود. در بخشی از صفحه شخصی‌اش تنها یک جمله نوشته بود: «آزادی جایزه نیست، نتیجه جنگیدنه.» جمله‌ای کوتاه که امروز، پس از کشته شدن او، معنایی تلخ‌تر و عمیق‌تر یافته است؛ جمله‌ای که نه فقط باور سارا، بلکه روایت زندگی و مرگ او را نیز در خود خلاصه می‌کند.