Amirhossein Joadzad

امیرحسین جوادزاده، فرزند سعدالله، متولد ۱۱ بهمن ۱۳۷۹، جوانی ۲۵ ساله و ساکن تهران بود. او در بازار تهران و در صنف عطر و ادکلن فعالیت می‌کرد؛ مردی که سال‌ها با رایحه‌ها زندگی کرد، با عطرها لبخند بر چهره مشتریانش نشاند و با شیشه‌های کوچک عطر، حال آدم‌ها را بهتر می‌کرد. هرچند زندگی‌اش به شکلی خشونت‌بار پایان یافت، اما عطر حضورش همچنان در کوچه‌های این سرزمین باقی مانده است. امیرحسین به ورزش بدنسازی علاقه فراوان داشت. اطرافیانش او را جوانی پرانرژی، پرتلاش و امیدوار به آینده توصیف می‌کنند. در سال ۱۴۰۲، پدرش را از دست داد و پس از آن، عملاً مسئولیت تأمین معاش خانواده بر دوش او قرار گرفت. در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی در محله کیانشهر تهران، از ناحیه سر هدف اصابت گلوله قرار گرفت. او را به بیمارستان لقمان منتقل کردند، اما با وجود تلاش پزشکان، ۲۴ ساعت بعد بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داد. پس از جان‌باختن امیرحسین، نهادهای حکومتی برای تحویل پیکر او، خانواده را تحت فشار قرار دادند تا اعلام کنند که او عضو «بسیج» بوده است. در نهایت، پیکر وی در کهریزک به خانواده تحویل داده شد. همچنین، به گفته خانواده، هرچند از آنان برای تحویل پیکر درخواست پول نشد، اما همان روایت تکراری و نادرست به آنان گفته شد؛ اینکه فرزندشان «توسط تروریست‌ها» کشته شده است. در ایام عاشورای سال ۱۴۰۵، مادر امیرحسین در میان عزاداران، تصویر فرزندش را در دست گرفته بود و با چشمانی اشک‌بار نام او را صدا می‌زد. گویی می‌خواست صدای دادخواهی‌اش را به گوش وجدان‌های خاموش برساند؛ به آنان که هنوز از کنار رنج خانواده‌های داغدار بی‌تفاوت عبور می‌کنند. حضور او یادآور این حقیقت بود که دادخواهی، تنها مطالبه یک خانواده نیست، بلکه راهی است که با ایستادگی و یادآوری ادامه پیدا می‌کند.