Hossein Dehghan Chah Arabi

حسین دهقان چاه‌عربی، متولد ۱۰ دی ۱۳۸۱ در برازجان بود. زندگی از همان ابتدا، روی خوشش را به حسین نشان نداد، اما او هیچ وقت تسلیم سختی های زندگی نشد. حسین یک برادر بزرگ تر داشت که سال‌ها پیش برای زندگی به شهری دیگر رفته بود و او در کنار پدر و مادرش، در شهرک پردیس جم در بوشهر زندگی می‌کرد. در کودکی مادرش را از دست داد. مادری که ناجی شناگران بود. رفتنش در زندگی حسین جای خالی بزرگی بود که سال‌ها با آن دست‌وپنجه نرم کرد. پدرش نیز از سال‌های جنگ آسیب دیده بود و پس از مرگ همسرش، شرایط خانه برایش سخت‌تر شده بود. سال‌ها بود که پدر، بانی مسجد شهرک پردیس جم بود و همان مسجد، محل زندگی‌شان هم شده بود. حسین اما دلش می‌خواست روی پای خودش بایستد و برای خودش زندگی دیگری بسازد. او برای خواسته‌هایش می‌جنگید. ورزش می‌کرد، بدنسازی و شنا را جدی دنبال می‌کرد. مدتی راننده‌ی ماشین سنگین شد، مدتی فروش آنلاین کفش راه انداخت. هر دری را که فکر می‌کرد شاید راهی به زندگی بهتر باز کند، امتحان می‌کرد. پس از اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی، حسین به‌دلیل حضور در اعتراضات شناسایی شده بود. بامداد ۱۶ اسفند، در حیاط همان مسجدی که سال‌ها خانه‌اش بود، هدف گلوله قرار گرفت. با آمبولانس او را به بیمارستان رساندند. با دستگاه زنده نگهش داشتند، اما حسین دچار مرگ مغزی شده بود. خانواده‌اش می‌خواستند اعضای بدنش را اهدا کنند، به این امید که زندگی حسین در تن چند انسان دیگر ادامه پیدا کند، اما بیمارستان امکانات لازم برای اهدای عضو را نداشت. و در روز ۱۷ اسفند ۱۴۰۴، حسین برای همیشه این دنیا را ترک کرد. او را در آرامستان شاه‌حسین، در روستای چاه‌خانی، کنار بزرگراه بوشهر-برازجان به خاک سپردند. حسین فقط ۲۳ سال داشت. سختی های زندگی را دیده بود، اما تسلیمش نشده بود. با تجربه های مختلف در کار و ورزش و تلاشش برای یافتن استقلال در زندگی، مدام دنبال راهی بود تا زندگی بهتری برای خودش بسازد. قبل از آنکه به آن برسد، زندگی را از او گرفتند. روایت حسین، روایت آدم‌هایی‌ست که با وجود همه‌ی کمبودها و هر آنچه زندگی از آن‌ها گرفته، باز هم از پا نمی‌نشینند و برای ساختن فردایی بهتر تلاش می‌کنند.