Pourya Mokhtari

پوریا مختاری، با نام هنری «الف»، متولد سال ۱۳۷۱، ۳۳ ساله و اهل تهران بود. مغازه‌ای داشت و در زمینه خرید، فروش و تعمیرات پرینتر و چاپگر کار می‌کرد، اما بخش مهمی از زندگی‌اش با شعر و موسیقی گره خورده بود. رپ می‌خواند و صفحه‌اش پر از شعرها، ترانه‌ها و نوشته‌های اعتراضی بود؛ آثاری که نشان می‌داد آن‌چه در جامعه و زندگی مردم می‌گذرد، برایش موضوعی دور و بی‌ارتباط نیست. او از موسیقی برای بیان خشم، اعتراض و دغدغه‌هایش استفاده می‌کرد و با نام «الف» درباره فشارهای اقتصادی، سرکوب و سکوت در برابر آن‌ها می‌نوشت و می‌خواند. پوریا در کنار موسیقی، به بازیگری نیز علاقه داشت و در ماه‌های پایانی زندگی مشغول تمرین تئاتر بود. یکی از دوستانش بعدها گفت: «پوریا آرزوهای رنگی داشت. می‌خواست رپر و بازیگر بزرگی شود. در چند ماه گذشته مشغول تمرین تئاتر بود. حیف که نماند تا روی صحنه بدرخشد.» چهار روز پیش از کشته شدنش، در ۱۵ دی‌ ۱۴۰۴، آخرین قطعه خود را با نام «منو سرباز نزن» منتشر کرد؛ اثری که بیش از هر چیز، بیانیه‌ای در اعتراض به سرکوب معترضان بود. او در متن همراه این قطعه نوشت که این‌بار «قلم الف» کسانی را نشانه گرفته که «بدون فکر کردن دست‌شان را به خون مردمی آغشته می‌کنند که به وضعیت معیشتی و اقتصادی امروز ایران اعتراض دارند.» او در همان نوشته تأکید کرده بود: «ما همه وصل همیم و تو یه خاک و کشور زندگی می‌کنیم.» و از هنرمندانی نیز انتقاد کرده بود که به باور او، در روزهایی که مردم در خیابان‌ها کشته می‌شدند، سکوت کرده بودند. برای پوریا، اعتراض تنها در شعر و موسیقی خلاصه نمی‌شد. به گفته منابع مطلع، او روز ۱۸ دی نیز در اعتراضات حضور داشت و بر اثر ضرب‌وشتم شدید نیروهای امنیتی، دنده‌اش شکست. خانواده از او خواستند دیگر به خیابان نرود و از او قول گرفتند که در اعتراضات شرکت نکند اما این قول تنها یک روز دوام آورد. شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، پوریا بار دیگر راهی خیابان شد. براساس گزارش‌ها، در غرب تهران و حوالی نواب و جیحون، هدف سه گلوله جنگی قرار گرفت؛ گلوله‌هایی که به قوزک پا، ران و ناحیه شکم او اصابت کردند. او بر اثر خون‌ریزی شدید جان باخت. پیکر پوریای عزیز در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. در ویدئوهای منتشرشده از مراسم تحویل پیکر و خاک‌سپاری، حاضران با شعارهایی چون «مرگ بر خامنه‌ای» و «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» یاد او را گرامی داشتند. پوریا دیگر فرصتی پیدا نکرد تا روی صحنه تئاتر برود یا قطعه دیگری منتشر کند اما زندگی او تصویری از هنرمندی بر جای گذاشت که میان آن‌چه می‌نوشت، آن‌چه می‌خواند و آن‌چه در خیابان انجام داد، فاصله‌ای نگذاشت؛ کسی که اعتراض را نخست در شعرهایش روایت کرد و چند روز بعد، خود نیز در میان همان مردمی ایستاد که سال‌ها از آن‌ها نوشته بود.