Ali Zarei

علی زارعی از آن جوان‌هایی بود که نام‌شان پیش از آن‌که در خبرها بیاید، در دل اطرافیان‌شان جا داشت. ۲۷ ساله بود و در شهر مرودشت در استان فارس زندگی می‌کرد؛ شهری که بسیاری از جوانانش میان کار روزمره، آرزوهای دور و واقعیت‌های سخت زندگی بزرگ می‌شوند. علی دیپلم ریاضی‌فیزیک داشت و پس از گذراندن دوره‌های فنی‌حرفه‌ای، در کار تعمیرات برق خودرو مشغول بود. زندگی‌اش ساده می‌گذشت؛ کار، خانواده، دوستان و امیدی آرام برای آینده‌ای بهتر. نزدیکانش می‌گویند علی از آن آدم‌هایی بود که زیاد دربارهٔ خودش حرف نمی‌زد اما وقتی پای عدالت و کرامت انسان به میان می‌آمد، سکوت نمی‌کرد. آرام حرف می‌زد اما در صدایش نوعی باور عمیق به حق انسان برای زندگی آزاد شنیده می‌شد. مدتی پیش از آن روزهای سرنوشت‌ساز، خبر مهمی گرفته بود: برای ادامهٔ تحصیل در آلمان پذیرش گرفته بود و در آستانهٔ شروع فصلی تازه از زندگی قرار داشت. آینده‌ای که می‌توانست آرام و دور از اضطراب باشد، در برابرش باز شده بود. اما زمستان که رسید، خیابان‌ها آرام نماندند. دی‌ماه با خود صدای اعتراض، دود و اضطراب آورد. در شامگاه ۱۸ دی، در مرودشت نیز مردم به خیابان آمدند؛ با ترس‌هایی واقعی اما امیدی که هنوز خاموش نشده بود. علی هم از خانه بیرون رفت، نه برای دیده شدن و نه برای قهرمان شدن؛ فقط به این دلیل ساده که نمی‌توانست تماشاگر بماند. او باور داشت آدم اگر درد دیگران را حس نکند، انگار بخشی از انسان بودنش را از دست داده است. وقتی نیروهای سرکوب به سوی جمعیت شلیک کردند، علی چندبار هدف گلوله‌های ساچمه‌ای قرار گرفت. با این حال، برخاست و دوباره میان جمعیت ایستاد. لحظاتی بعد، گلوله‌ای جنگی به سینهٔ او اصابت کرد. همان لحظه، زندگی جوانی که می‌توانست مسیر دیگری داشته باشد، در خیابان‌های شهرش متوقف شد. پیکر او را بردند اما روایتش باقی ماند. در روزهای پس از آن، نام علی زارعی در میان مردم مرودشت به زمزمه‌ای تبدیل شد که خاموش نمی‌شد. در چهلمش، کسانی که گرد هم آمدند فقط برای سوگواری نیامده بودند؛ آن‌ها شاهدان نسلی بودند که تصمیم گرفته بود در برابر تاریکی سکوت نکند. علی زارعی امروز تنها یک نام در فهرست جان‌باختگان نیست. او یادآور انتخابی است که برخی انسان‌ها در لحظه‌های دشوار انجام می‌دهند: انتخاب ایستادن، حتی وقتی بهای آن سنگین است. یادش در مرودشت و فراتر از آن، در حافظهٔ جمعی مردمی که معنای شجاعت آرام را می‌فهمند، زنده مانده است.