Mehdi Jozi

مهدی جوزی 20 سال داشت؛ جوانی قدبلند و ورزشکار که فوتبال بازی می‌کرد، دروازه‌بان بود و بدنسازی را نیز به‌صورت حرفه‌ای دنبال می‌کرد. دوستانش او را پسری شاد و فعال به یاد می‌آورند. اصالتش به روستایی در نزدیکی فومن در استان گیلان می‌رسید، اما در شهرک فهمیده‌ی کرج زندگی می‌کرد. پدرش را از دست داده بود و در همان سن کم، نان‌آور خانه و تکیه‌گاه مادرش شده بود. شامگاه 18 دی‌ماه، هم‌زمان با اعتراضات گسترده در کرج، چهارراه مصباح یکی از نقاطی بود که نیروهای حکومتی به سوی معترضان تیراندازی کردند و شماری کشته…

مهدی جوزی ۲۰ سال داشت؛ جوانی قدبلند و ورزشکار که فوتبال بازی می‌کرد، دروازه‌بان بود و بدنسازی را نیز به‌صورت حرفه‌ای دنبال می‌کرد. دوستانش او را پسری شاد و فعال به یاد می‌آورند. اصالتش به روستایی در نزدیکی فومن در استان گیلان می‌رسید، اما در شهرک فهمیده‌ی کرج زندگی می‌کرد. پدرش را از دست داده بود و در همان سن کم، نان‌آور خانه و تکیه‌گاه مادرش شده بود. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، هم‌زمان با اعتراضات گسترده در کرج، چهارراه مصباح یکی از نقاطی بود که نیروهای حکومتی به سوی معترضان تیراندازی کردند و شماری کشته و مجروح بر جای ماند. به گفته‌ی شاهدان، بسیاری از مردم از ترس بازداشت مجروحان، آن‌ها را به بیمارستان نمی‌بردند و تعدادی را ابتدا به پارکینگ ساختمانی در همان نزدیکی منتقل کردند. مهدی آن شب در میان کسانی بود که برای کمک به مجروحان مانده بودند. شاهدان عینی گفته‌اند قد بلند مهدی در میان جمعیت به چشم می‌آمد. او هنگام تیراندازی داشت برای انتقال یکی از مجروحان به پارکینگ کمک می‌کرد. زمانی که برای کمک خم شد، هدف شلیک قرار گرفت؛ گلوله به ناحیه شکم و پهلویش اصابت کرد و چندین ساچمه نیز به بدنش خورد. حالا خود مهدی هم به یکی از همان مجروحانی تبدیل شده بود که لحظاتی پیش برای نجاتشان تلاش می‌کرد. مردم ابتدا مهدی و تعدادی دیگر از مجروحان را به پارکینگ منتقل کردند، اما شدت خونریزی به اندازه‌ای بود که امکان نگه داشتن مجروحان در آنجا وجود نداشت. آن‌ها را به درمانگاهی در نزدیکی محل بردند؛ درمانگاهی که بنا بر اطلاعات موجود، اطراف آن را نیروهای حکومتی گرفته بودند. در آن شرایط، برخی ناچار شدند مجروحانشان را دوباره به خانه ببرند. مهدی نیز به خانه منتقل شد، اما خونریزی شدید ادامه داشت و وخامت حالش چاره‌ای جز انتقال او به بیمارستان باقی نگذاشت. مهدی نزدیک به دو روز با وجود جراحات سنگین برای زنده ماندن جنگید. اما تلاش‌ها برای نجات او نتیجه نداد و بامداد ۲۰ دی‌ماه، در ۲۰ سالگی جان باخت. پس از جان‌باختن مهدی، پیکرش تحت شرایط امنیتی تحویل داده شد و نزدیکانش با تهدید و محدودیت برای برگزاری مراسم روبه‌رو شدند. حتی اجازه‌ی انتشار آزادانه‌ی آگهی ترحیم نداشتند؛ آگهی‌هایی را که برای او نصب شده بود از دیوار کندند و پاره کردند و اجازه ندادند در آن‌ها از عنوان «جاویدنام» استفاده شود. برای چهلم او نیز اجازه برگزاری مراسم داده نشد. پیکر مهدی را از کرج به زادگاهش، روستایی در استان گیلان، بردند و با حضور محدود نزدیکانش به خاک سپردند. در ویدئویی که بعدتر منتشر شد، مراسم کوچک خاک‌سپاری او در حالی دیده می‌شود که در همان محل برای فرد دیگری نیز مراسمی برپا بود و حاضران، با دیدن جوانی که با حضور تنها چند نفر به خاک سپرده می‌شد، متوجه مراسم مهدی شدند. فشارهای امنیتی اجازه نداده بود دوستان و آشنایانش در خاک‌سپاری او حضور داشته باشند. مهدی آن شب در میان تیراندازی، ماند تا به مجروحان کمک کند؛ اما وقتی نوبت به بدرقه‌ی خودش رسید، حتی اجازه ندادند کسانی که او را می‌شناختند برای آخرین بار کنارش جمع شوند.