Amir Abbaspour

این دو مصرع روی سنگ مزار امیر عباسپور نقش بسته است. بر فراز کتیبه نیز نقش فروهر دیده می‌شود؛ نمادی از ایران باستان که در کنار آن دو مصرع، گویی روایت زندگی او را کامل می‌کند. امیر از کودکی رؤیای پرواز در سر داشت. وقتی از او پرسیده بودند دوست داری در آینده چه‌کاره شوی، بی‌درنگ گفته بود: «خلبان.» سال‌ها بعد هم در بیوی صفحهٔ اینستاگرامش تنها یک جمله نوشته بود: «در آرزوی پروازم.» امیر عباسپور، متولد ۲۵ اسفند ۱۳۷۷، مشاور املاک بود و در کوهسار کرج بنگاه معاملات ملکی داشت. اما آنچه او را در ذهن اطرافیان ماندگار کرده، مهربانی و جوانمردی‌اش است. هر جا می‌توانست گرهی از کار مردم باز می‌کرد و بسیاری او را به دستگیری از دیگران، غیرت و خوش‌قلبی می‌شناختند. آن‌قدر میان مردم محبوب بود که بسیاری از اهالی محل او را به نام می‌شناختند و هنوز از مهربانی و کمک‌هایش یاد می‌کنند. عشق به ایران بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود. هر سال در سالروز بزرگداشت کوروش به آرامگاه او می‌رفت و تکیه‌کلامش این بود: «ایرانت باشه.» اطرافیانش می‌گویند هر بار سخن از ایران به میان می‌آمد، با شور و علاقه از آن حرف می‌زد و باور داشت هر کس باید سهم خود را برای میهنش انجام دهد. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات در گوهردشت کرج، با وجود اصرار نزدیکان برای ماندن در خانه، امیر راه دیگری را انتخاب کرد. می‌گفت: «وظیفهٔ من هست و من باید هر کاری برای وطنم می‌توانم انجام بدهم.» او همان شب راهی خیابان شد و با آغاز تیراندازی نیروهای امنیتی، گلوله جنگی به پایش اصابت کرد. خون‌ریزی شدید و نرسیدن کمک مؤثر در بیمارستان، فرصتی برای نجاتش باقی نگذاشت و امیر در بیست‌وشش‌سالگی جان باخت. دو روز بعد، پیکرش را به خانواده تحویل دادند. مراسم خاک‌سپاری در امام‌زاده عبدالله کوهسار، در فضایی امنیتی و با محدودیت‌های فراوان برگزار شد. اما این محدودیت‌ها مانع از حضور پرشمار مردم در چهلم امیر نشد. خانواده برای او خنچه عقدی آماده کرده بودند؛ یادبودی برای جوانی که هرگز فرصت داماد شدن را پیدا نکرد. در پایان مراسم نیز، بادکنک‌های سیاه را به آسمان سپردند؛ تصویری که بی‌اختیار رؤیای همیشگی او را در ذهن زنده می‌کرد.