Nima Khamis-abadi

یک هفته بود که خانواده نمی‌دانستند نیما کجاست. همه‌جا را برای پیدا کردنش زیر پا گذاشته بودند؛ از درمانگاه‌های محلی و بیمارستان‌ها گرفته تا کلانتری‌ها و خانه‌ی دوستان و آشنایان. اما هیچ خبری از نیما نبود. یک هفته بعد نیما در یک کاور مشکی، در سردخانه‌ی کهریزک پیدا شد. کشته شده بود؛ با تیر جنگی. سه گلوله بدنش را شکافته و از پا درآورده بود و گلوله‌ی آخر، تیر خلاص، به زندگی نیما پایان داده بود. نیما دانشجو بود. درس می‌خواند و زندگی‌اش میان کتاب‌ها، دانشگاه و هم‌دانشگاهی‌هایش می‌گذشت. دوست داشت درسش تمام شود و مثل خیلی از جوان‌ها، رؤیای داشتن شغل خوب، درآمد مناسب و ساختن آینده‌ای برای خودش را داشت. با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی در ۱۸ دی ماه نیما هم تصمیم گرفت به خیابان برود و رؤیای آزادی‌ای را که هر روز بیشتر در ذهنش جان می‌گرفت، به حقیقت تبدیل کند. سرآسیابِ ملارد شلوغ بود. بعضی‌ها با خانواده آمده بودند و بعضی‌ها با دوستان‌شان. صدای تیر از هر سو شنیده می‌شد، اما جمعیت همچنان به جلو می‌رفت. ناگهان صدایی میان جمعیت پیچید: «دارند با تیر جنگی می‌زنند، فرار کنید.» هر کسی به سمتی می‌دوید تا پناه بگیرد. نیما هم دوید؛ اما سه تیر به بدنش خورد و او را نقش زمین کرد. هنوز جان در بدنش بود که سرکوبگران به همان سه تیر هم اکتفا نکردند؛ تیر خلاص را زدند تا مطمئن شوند نیما دیگر زنده نمی‌ماند. برای خانواده‌ی نیما، ماجرا با مرگ او تمام نشد. خانواده‌ای که هفت روز در جست‌وجوی جوان‌شان بودند، حالا با چالش دیگری روبه‌رو شده بودند. باید پول تیرهایی را که به بدن نیما خورده بود هم می‌پرداختند؛ دو میلیون تومان. یا باید نیما را بسیجی اعلام می‌کردند و می‌گفتند که به دست اعضای موساد کشته شده است. اعترافات اجباری و پخش آن در برنامه‌ی ۲۰:۳۰ و اعلام نام نیما خمیس‌آبادی به‌عنوان شهید، ذره‌ای از شرافت این خانواده کم نکرد. پیکر نیما در مزارستان ملارد، با شدیدترین تدابیر امنیتی، به خاک سپرده شد.