Mehrad Sadeghi

مهراد صادقی، متولد ۲۵ آبان ۱۳۸۶، هفده‌ساله، دانش‌آموز هنرستان بود؛ رشته‌ی انیمیشن می‌خواند و با دستانی خلاق، قرار بود شخصیت خلق کند، قصه بگوید و جهان بسازد. زندگی‌اش مسیر داشت، برنامه داشت و آینده‌ای که خودش می‌خواست بسازد. مهراد عاشق هنر، تئاتر و بازی‌های خلاقانه بود؛ نوجوانی‌اش را با خنده، هیجان و رفاقت زندگی می‌کرد. دوستانش می‌گویند مودب، آرام و مهربان بود؛ اما در دل همین آرامش، شجاعتی وجود داشت که سکوت نمی‌کرد. او در صفحه‌ی شخصی‌اش نوشته بود: «هر روز می‌سازم، هر روز یاد می‌گیرم، هر روز برای فردای بهتر تلاش می‌کنم.» اما شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در اصفهان، خیابان ملک‌شهر، گلوله‌ای جنگی پهلویش را شکافت. اتهامش چه بود؟ خواستنِ یک زندگی عادی. خواستنِ نفس کشیدن، یاد گرفتن و خلق کردن. خانواده‌ی مهراد پس از دو روز جست‌وجو، پیکر او را یافتند و با فشار نیروهای امنیتی مجبور شدند مراسم خاک‌سپاری را در سکوت و مخفیانه برگزار کنند. پس از انتشار خبر، صفحه‌ی شخصی او به کنترل عوامل حکومتی درآمد و نوشتند: «حادثه‌ی پیش‌آمده بر اثر تصادف بوده است. خانواده به‌شدت داغ‌دارند، لطفاً حاشیه‌سازی نکنید.» دوستان و نزدیکانش این روایت را تکذیب کردند و گفتند این اعتراف، تحت تهدید و فشار شدید علیه خانواده بوده است. مهراد از آن نوجوان‌هایی بود که خانه با صدایش زنده بود. حالا خانه‌ای مانده و سکوتی که به سختی شکسته می‌شود. اتاقی مانده و دفترهایی که دیگر ورق نمی‌خورند و طرح‌هایی که نیمه‌کاره ماندند. او می‌خواست تصویر بسازد، اما خودش به تصویری در حافظه‌ی جمعی بدل شد؛ نوجوانی که با امید قد کشید و با گلوله پاسخ گرفت.