Mostafa Movahedi

شب ۱۹ ام بعد از اینکه از خانه بیرون رفت مفقود شد یک هفته خانواده دنبالش میگشتن طبق اخرین صحبت با نهاد امنیتی روز چهارشنبه به خانواده گفته بود دستگیر شده و جای نگرانی نیست زنده است اما فردای همان روز خبر دادن ۱۹ دی ماه با اصابت گلوله به سر در بیمارستان کشته شده و یک هفته جسد رو در باغ رضوان نگه داشته بودند. خانواده از باغ رضوان تحویل گرفتن و با امبولانس به شهباز اراک منتقل شد در اونجا خاکسپاری انجام شد باغ رضوان به شدت شلوغ بود اجساد را با ماشین های یخچال دار بزرگ به باغ رضوان منتقل میکردند.

او تازه ازدواج کرده بود. حدود چهار ماه از عروسی‌اش می‌گذشت و هنوز در آغاز زندگی مشترکش بود. سال‌های زیادی را صرف درس خواندن و کار کرده بود و حالا، در چهل‌وسه‌سالگی، زندگی‌اش را با همسرش شریک شده بود؛ با امید به روزهایی که فرصت نکرد آن‌ها را ببیند. نامش مصطفی موحدی بود. اهل روستای بازنه، از توابع شهباز در شهرستان شازند بود، اما به‌دلیل شغلش در اصفهان زندگی می‌کرد. کارشناسی ارشد فناوری اطلاعات داشت و مدیر بخش فناوری اطلاعات دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بود. به زبان‌های انگلیسی و آلمانی هم تسلط کامل داشت. او عاشق یاد گرفتن بود. بیشتر وقتش را به مطالعه و درس خواندن می‌گذراند. پنج سال در آموزش‌ و پرورش منطقه کار کرده بود و بعد به اصفهان منتقل شده بود. در کنار آن، در بخش فناوری اطلاعات شرکتی هم فعالیت می‌کرد که آزمون‌های دکترای کشور را برگزار می‌کرد. پس از مدتی، به درخواست دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، در این دانشگاه مشغول به‌کار شد. ده سال برای طراحی و توسعه‌ی زیرساخت آزمون‌های پزشکان کشور کار کرد. او کسی بود که شیوه‌ای نوین از برگزاری آزمون را در ایران راه انداخت که حدود پنج هزار نفر می‌توانستند هم‌زمان و به‌صورت امن در آزمون مجازی شرکت کنند. پس از کشته شدنش، این ساختار متوقف شد و در مسیر جایگزینی قرار گرفت. آدمی آرام، نجیب و مهربان بود. معصومیت خاصی در رفتارش داشت و در میان دوستانش محبوب بود. بعد از رفتنش، دوستانش در فضای مجازی از او این‌گونه یاد می‌کنند: که جز صداقت و راستی، عشق و پاکی، چیز دیگری در او نمی‌دیدند. طبیعت را دوست داشت و کوهنوردی یکی از ورزش‌های مورد علاقه‌اش بود. هر وقت فرصت می‌کرد، به دل طبیعت می‌رفت و ساعاتی را آنجا می‌گذراند. از سال‌ها پیش با حکومت مشکل داشت. هرچه بیشتر در ساختار آن کار می‌کرد، بیشتر فساد و بی‌عدالتی را می‌دید و بیزاری‌اش بیشتر می‌شد. حاضر نبود زیر بار خواسته‌های حکومت برود. شامگاه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، در هیاهوی جمعیت و صداها در خیابان مهر اصفهان، او در کنار دیگر معترضان در خیابان حضور داشت. هنوز به پل بزرگمهر نرسیده بود که گلوله‌ی جنگی به پیشانی‌اش اصابت کرد و جانش را گرفت. پس از آن، شش روز هیچ خبری از او نبود. خانواده‌اش همه‌جا را گشتند؛ بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها، زندان، مراکز پلیس، نهادهای امنیتی و باغ رضوان. به بعضی از این مکان‌ها چند بار مراجعه کردند، اما هیچ‌کس پاسخی به آن‌ها نمی‌داد. روز بیست‌وپنجم دی‌ماه، از دانشگاه علوم پزشکی اصفهان تماس گرفتند و خبر دادند که نامه‌ی فوت او به دانشگاه رسیده است. جست‌وجوی شش‌روزه به خبری ختم شد که تحملش آسان نبود. پس از پیگیری در بهشت رضوان، سرانجام روز بیست‌وششم دی‌ماه ۱۴۰۴، پیکرش را در زادگاهش، روستای بازنه، به خاک سپردند. به‌دلیل شرایط امنیتی، فیلمی از مراسم خاک‌سپاری او در فضای مجازی منتشر نشده است. مراسم چهلمش، اما، روز سی‌ام بهمن‌ماه ۱۴۰۴، همراه با چهلم جاویدنامان علی نوری، امید باقری و ایمان فرعی برگزار شد؛ سه جوان دیگر از همان دیار که در اعتراضات هجدهم و نوزدهم دی‌ماه به دست نیروهای امنیتی کشته شده بودند. مراسم چهلم آن‌ها با حضور انبوه مردم برگزار شد؛ جمعیتی که نمی‌شد شمارشان را تخمین زد و یک‌صدا شعار می‌دادند: «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان.» از او، تصویری هم مانده که درد نبودنش را به‌روشنی نشان می‌دهد. مادرش مقابل تلویزیون است. شبکه‌ی ایران اینترنشنال نام مصطفی را اعلام می‌کند و عکسش روی صفحه ظاهر می‌شود. مادر تلویزیون را در آغوش می‌گیرد؛ همان‌طور که دلش می‌خواهد پسرش را در آغوش بگیرد. او را می‌بیند، اما نمی‌تواند لمسش کند. دست‌هایش دور تلویزیون حلقه شده و صورت پسرش پیش چشم اوست. پسری که تا چند ماه پیش برای عروسی‌اش شادی کرده بود، حالا تنها تصویرش در آغوش اوست.