Abbas (Hassan) Akbarpour

Shot directly to the heart between 8:30-9:00 PM on Friday in Malakshahr, Isfahan. Worked as a trailer tanker driver transporting fuel materials for Isfahan refinery. Also known by the nickname Abbas. Authorities restricted funeral ceremonies, did not allow formal ceremonies or announcements. Intelligence agents from IRGC came to observe the burial and threatened to take the body away if more than 10 people gathered.

عباس اکبرپور که همه او را «حسن» صدا می‌زدند، مردی ۳۹ ساله از فسا بود؛ مردی شریف، مهربان و زحمت‌کش که قلبش پیش از آن‌که برای خودش بتپد، برای مردم و سرزمینش می‌تپید. شب خونین نوزدهم دی‌ماه در ملک‌شهر اصفهان، گلوله‌ای جنگی قلب او را نشانه گرفت و زندگی مردی را خاموش کرد که تمام عمرش در اندیشهٔ آسایش دیگران بود. حسن آن شب تنها نبود؛ در کنار سه تن از بستگان نزدیکش میان مردم ایستاده بود و خواسته‌ای را فریاد می‌زد که آرزوی مشترک میلیون‌ها ایرانی بود. اما همان‌جا، در آغوش عزیزانش، جانش را در راه آرمانی که به آن باور داشت از دست داد. ظهر همان روز، کنار مادر و خواهرش بر سر سفره نشسته بود. صحبت از وقایع شب گذشته بود (هجدهم دی‌ماه) و از رنج مردمی که هر روز بیشتر زیر بار مشکلات خم می‌شدند. با اندوه گفته بود: «درسته ما روزگارمون می‌گذره، ولی مردم خیلی بدبخت شدن.» این حرف از دل مردی برمی‌آمد که درد دیگران را درد خودش می‌دانست. روز قبل از آن نیز به پسرخاله‌اش گفته بود: «حاضرم منم برم کشته شم، اما همین فردا همه چیز برای مردم درست بشه.» شاید هیچ‌کس آن روز نمی‌دانست این جمله، پیش‌گویی سرنوشت خودش خواهد شد. حسن از آن آدم‌هایی بود که مهربانی را نه در حرف، که در عمل معنا می‌کردند. هر سال هنگام فوت کردن شمع تولدش، نخستین آرزویش سلامتی و خوش‌بختی اطرافیانش بود و بعد، اگر فرصتی می‌ماند، به آرزوهای خودش فکر می‌کرد. حتی روشن ماندن آتشی کوچک آزارش می‌داد؛ نه برای خودش، بلکه به این دلیل که دودش ممکن بود رهگذری را اذیت کند. روزی صدایی از کوچه شنید. بی‌درنگ بیرون رفت و دید خودروی یکی از همسایه‌ها آتش گرفته است. همه ایستاده بودند و نظاره می‌کردند، اما حسن تماشاچی نبود. پیش از آن‌که آتش‌نشان‌ها برسند، به تنهایی وارد عمل شد و آتش را خاموش کرد. او همیشه همین‌گونه بود؛ هر جا خطری، رنجی یا نیازی وجود داشت، خودش را مسئول می‌دانست. حسن رانندهٔ تریلی سوخت‌رسان بود؛ شغلی سخت که در سرما و گرما، شب و روز، بی‌وقفه انجامش می‌داد. زندگی‌اش روی روال بود. برای آینده‌اش برنامه داشت و چیزی کم نداشت. اما او از آن دسته آدم‌هایی نبود که فقط به زندگی خودشان فکر کنند. دغدغه‌اش مردم بود و آرزویش آزادی و سربلندی ایران. آن شب تلخ، پیکر بی‌جانش را دو خواهرش و داماد خانواده در حیاط خانه نگه داشتند. مادر، بی‌خبر از همه‌جا، تا صبح چشم به در دوخته بود و انتظار بازگشت پسرش را می‌کشید؛ غافل از آن‌که تنها یک دیوار، میان او و پیکر فرزند دلبندش فاصله بود. هیچ‌کس نمی‌تواند عمق رنج آن دو خواهر را در آن شب طولانی توصیف کند. صبح بیستم دی‌ماه، حقیقت ناگزیر آشکار شد و مادری که همه امیدش حسن بود، ساعت‌ها نام فرزندش را فریاد زد؛ فریادی که هنوز پس از گذشت ماه‌ها خاموش نشده است. حسن سه خواهر و یک برادر داشت. فرزند سوم خانواده و پسر ارشد خانه بود. چهار سال پیش از آن، پدرش را از دست داده بود و از همان روز تلاش می‌کرد جای خالی او را برای خواهران و برادرش پر کند. تکیه‌گاه خانواده بود؛ حضوری گرم، مطمئن و آرامش‌بخش که نبودنش دردی ابدی بر جان عزیزانش گذاشت؛ دردی که با گذر زمان نه‌تنها التیام نیافت، بلکه سنگین‌تر شد. او مردی پاک، بی‌آزار و دلسوز بود؛ انسانی که حتی تحمل رنج غریبه‌ای را نداشت. با این حال، گلوله‌ای قلب مهربانش را نشانه گرفت و او را از خانواده و مردمی که دوستشان داشت جدا کرد. حسن ایستاده بود، در میان مردم، و خواسته‌ای را فریاد می‌زد که رویای مشترک یک ملت بود. همان‌جا پر کشید و به جمع جاودانگان راه آزادی پیوست. اما صدای او خاموش نشد. امروز نیز خانواده‌اش، دوستانش و همه کسانی که او را می‌شناختند، همچنان ایستاده‌اند؛ تا روز روشنایی، تا روزی که آرزوهای حسن و هزاران چون او به حقیقت بپیوندد. نام حسن اکبرپور، یادآور مردی است که زندگی‌اش را با مهربانی زیست و جانش را با شرافت تقدیم آرمانی کرد که به آن ایمان داشت.