Parham Davoudi Kashani

پرهام داودی کاشانی، 18 ساله، اصالتاً اهل ایذه و از طایفه‌ی کورکور از ایل بختیاری و ساکن بهارستان اصفهان بود. او تک‌پسر خانواده بود و سه خواهر داشت. مادرش معلم بود و پدرش پیمانکار شرکت نفت. او در آستانه‌ی ورود به دانشگاه بود و در رشته‌ی برق سیرجان برای ورودی بهمن 1404 پذیرفته شده بود. دوستان و آشنایان او، وی را فردی خوش‌اخلاق و بامعرفت توصیف می‌کنند که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز خنده از لب‌هایش پاک نمی‌شد. به گفته‌ی یکی از دوستانش، پرهام با شوق خاصی برای بهمن‌ماه برنامه‌ریزی کرده بود و انتظار…

پرهام داودی کاشانی، ۱۸ساله، اصالتاً اهل ایذه و از طایفه‌ی کورکور و ساکن بهارستان اصفهان بود. او تک‌پسر خانواده بود و سه خواهر داشت. مادرش معلم بود و پدرش پیمانکار شرکت نفت. او در آستانه‌ی ورود به دانشگاه بود و در رشته‌ی برق سیرجان برای ورودی بهمن ۱۴۰۴ پذیرفته شده بود. دوستان و آشنایان، او را فردی خوش‌اخلاق و بامعرفت توصیف می‌کنند که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز خنده از لب‌هایش پاک نمی‌شد. به گفته‌ی یکی از دوستانش، پرهام با شوق خاصی برای بهمن‌ماه برنامه‌ریزی کرده بود و انتظار شروع دانشگاه را می‌کشید. پرهام تنهایی را بیشتر دوست داشت و هر وقت خانواده تصمیم داشتند برای تفریح بیرون بروند، ترجیح می‌داد فقط خودشان باشند و جمع خانوادگی شلوغ نشود. او فقط با دوستان صمیمی خود زیاد صحبت می‌کرد و به هر کسی اعتماد نمی‌کرد و بیشتر علاقه داشت در فضای مجازی باشد. پرهام پسری شجاع بود و از هیچ‌چیز نمی‌ترسید. از درس و مدرسه چندان خوشش نمی‌آمد و به فیلم و سریال علاقه داشت. ورزش مورد علاقه‌اش پینگ‌پنگ بود. او زندگی‌ای را دوست داشت که آرامش داشته باشد. پرهام عاشق ماشین‌های تویوتا و بی‌ام‌و بود. او آهنگ‌های قدیمی را دوست داشت و از آهنگ‌های جدیدی که هم‌نسل‌هایش دوست داشتند، لذت نمی‌برد. از خواننده‌های بختیاری، به مسعود بختیاری و قاسم فاضلی علاقه داشت. او آرزو داشت موفق شود تا کمی از زحمات پدرش را جبران کند. همچنین آرزو داشت ماشینی را که دوست داشت بخرد و زندگی‌ مرفهی داشته باشد. پرهام همچون بسیاری از هم‌سن‌وسال‌هایش عاشق بازی‌های کامپیوتری و رفتن به گیم‌نت بود. روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، بهارستان اصفهان شاهد موج گسترده‌ای از اعتراضات مردمی بود. مردم به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی پاسخ مثبت دادند و به خیابان آمدند. این تجمعات به درگیری‌های شدیدی انجامید و نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی شروع به تیراندازی به‌ مردم کردند. پرهام نیز همان شب هدف اصابت گلوله قرار گرفت. او شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه، در محدوده‌ی چهارراه آزادی، خیابان یازده طوبی در بهارستان اصفهان بود که مأموران به ران او شلیک کردند. گلوله به شریان اصلی ران او اصابت کرد. مردمی که اطراف او بودند، او را به بیمارستان میلاد منتقل کردند، اما متأسفانه این جوان ۱۸ساله در بیمارستان بر اثر خون‌ریزی شدید جان باخت. بیمارستان گواهی فوت صادر نکرد و هنگامی که قصد داشتند پیکر پرهام را به سردخانه منتقل کنند، با اصرار خانواده، پیکرش را تحویل دادند و در پرونده‌اش نوشتند که او «مرخص» شده است. همان شب، خانواده، پیکر او را به روستای پدری‌اش در عباس‌آباد بردند. مراسم خاک‌سپاری او صبح روز شنبه ۲۰ دی‌ماه، در روستای پدری‌اش واقع در عباس‌آباد، بخش دیناران اردل در چهارمحال و بختیاری، برگزار شد. در این مراسم، مأمورانی که از پاسگاه محل آمده بودند، از خانواده خواستند که از شعارهای ضدحکومتی پرهیز کنند. در مراسمی که به یاد او برگزار شد، بسیاری از مردم به همراه دوستان پرهام گرد هم آمدند تا بر مزار او یاد و خاطره‌اش را گرامی بدارند. خواهر پرهام در پستی اینستاگرامی از فراق او می‌گوید و اینکه دلش برای خنده‌ها، صدا و شوخی‌های پرهام و حتی برای دعواهایشان تنگ شده است. او نوشت: «اگه یه آرزو داشتم، فقط این بود که برای چند دقیقه دوباره ببینمت، بغلت کنم و بگم چقدر دوستت دارم؛ حرفی که هیچ‌وقت به اندازه‌ی کافی نگفتم. شش ماه از رفتنت گذشته، اما برای دل من انگار همین دیروز بود که ازم جدا شدی.»