Seyyed Hamid Mirlouhi

حمید میرلوحی، مهندس ۳۰ ساله، تک‌پسر و فرزند آخر خانواده، فارغ‌التحصیل مهندسی از دانشگاه مهاجر بود. او در شاهپور اصفهان کار می‌کرد و جوانی متواضع، فروتن، متین، باوقار و همواره یاری‌گر پدر و مادرش بود. به همه احترام می‌گذاشت، دلجویی می‌کرد و خانواده‌دوست بود. آنچه حمید را برای اطرافیانش متمایز می‌کرد، منش و رفتار او بود؛ با همه با مهربانی سخن می‌گفت و خوش‌برخورد و خوش‌صحبت بود. ورزشکار و بدلکار بود؛ بدنسازی و تکواندو کار می‌کرد و در مربی‌گری تکواندو و تیراندازی نیز فعالیت داشت. در زمینهٔ موسیقی به ضرب علاقه داشت و در زمینهٔ تئاتر نیز فعال بود. او به خانهٔ سالمندان می‌رفت تا برایشان شادی ببرد و به آن‌ها کمک کند. از نظر مالی وضعیت خوبی داشت و همیشه کنار مردم بود. آرزویش خوشبختی خود و جوانان کشورش بود و همواره از مشکلات هم‌نسلانش سخن می‌گفت؛ از فقر، بی‌پولی و دشواری‌های زندگی آن‌ها و از اینکه چرا جوانان باید چنین شرایطی را تحمل کنند. او بارها به خانواده‌اش گفته بود: «من یک روز آدم معروفی می‌شوم.» این جمله حالا برای خانواده‌اش معنایی تلخ پیدا کرده است؛ زیرا نامش به بهای جانش ماندگار شد، به خاطر مردم و سرزمینی که دوستش داشت. تازه در آستانهٔ ازدواج قرار گرفته بود که همه‌چیز به پایان رسید. شامگاه هجدهم دی‌ماه (شب نوزدهم)، حمید زمانی هدف تیراندازی قرار گرفت که قصد داشت سوار موتورسیکلتش شود و محل را ترک کند. تصاویر دوربین‌های مداربسته نشان می‌دهد یکی از مأموران از خودرویی در حال حرکت نیمه‌خیز شده و به سمت او شلیک کرده است. سه گلوله به کبد، پهلو و ران او اصابت کردند و باعث خون‌ریزی شدید شدند. او را با شتاب به بیمارستان امام فلاورجان منتقل کردند، اما بر اثر شدت جراحات جان باخت. صبح روز بعد، هنگامی که خانواده برای تحویل پیکرش مراجعه کردند، به آن‌ها گفته شد که پیکر به باغ رضوان منتقل شده است. از آن روز، یک هفته طول کشید تا خانواده بتوانند با مشقت فراوان پیکر او را تحویل بگیرند. در این مدت، آن‌ها تحت فشار شدید قرار گرفتند که مراسمی برگزار نکنند و از هرگونه داد و شیون و عزاداری علنی خودداری کنند. حتی پیش از تحویل پیکر، مأموران لباس‌شخصی اطراف خانه حضور داشتند و خانواده را وادار به سکوت کردند. سرانجام پس از رفت‌وآمدها و پیگیری‌های بسیار، پیکر این مرد دلاور در میان هزاران جان‌باختهٔ دیگر در باغ رضوان به خاک سپرده شد، در حالی که در مراسم خاک‌سپاری نیز نیروهای لباس‌شخصی حضور داشتند. پدر، مادر و دو خواهرش پس از جان‌باختن او از نظر روحی به‌شدت آسیب دیده‌اند. هیچ چیز دیگر آن‌ها را به خنده نمی‌آورد. پدر و مادرش به گفتهٔ نزدیکان، در این غم پیر شده‌اند و هر روز بر سر مزار حمید با عکس او حرف می‌زنند. زندگی برایشان دیگر به روال سابق بازنگشته است؛ حمید تنها پسر خانواده بود و نبودنش، خلائی جبران‌ناپذیر بر جای گذاشته است.