Mohammad Gouneh Farahani

شمع‌های کیک تولد سی‌وپنج‌سالگی محمد روشن است. محمد وارد خانه می‌شود و آرمان کیک را به دستش می‌دهد. «بابا، آرزوت؟» محمد لبخند می‌زند و پاسخ می‌دهد: «آرزوم اینه که شما دوتا جواهرای بابا خوشبخت شین.» آراد برای فوت کردن شمع‌ها ذوق دارد. محمد دست‌هایش را دور پسرهایش حلقه می‌کند و هر سه با هم شمع‌ها را فوت می‌کنند. این لحظه در فیلمی خانوادگی به یادگار مانده است؛ چند ثانیه از زندگی پدری که در جشن تولد خودش، خوشبختی فرزندانش را آرزو می‌کند. محمد پانزدهم اسفند به دنیا آمده بود. فرزند بزرگ نوری و اکرم بود و دو خواهر و برادر کوچک‌تر به نام‌های مریم و ماهان داشت. محمد خودش را در صفحه‌ی اینستاگرامش یک طراح واقعی معرفی کرده‌ بود و در زمینه‌ی طراحی و بازسازی فضاهای داخلی فعالیت می‌کرد. برادرش ماهان نیز در این حرفه همراه او بود. دو برادر مجموعه‌ی «موما دیزاین» را با هم اداره می‌کردند و بخش زیادی از روزهایشان میان طراحی، اجرای پروژه‌ها و بازسازی خانه‌ها می‌گذشت. از کارهایشان تصاویر بسیاری به‌جا مانده است؛ آشپزخانه‌هایی با کابینت‌های تازه، دیوارهای تزئینی و فضاهایی که با طراحی و اجرای آن‌ها دگرگون شده‌اند. همکاری محمد و ماهان از پیوند خانوادگی‌شان فراتر رفته و به شراکتی حرفه‌ای تبدیل شده بود. هر دو برای پیشرفت کارشان تلاش می‌کردند و نتیجه‌ی زحمت‌هایشان را در صفحه‌ی اینستاگرام «موما دیزاین» با دیگران به اشتراک می‌گذاشتند. محمد در کنار کار، به ورزش و بدن‌سازی علاقه داشت و تصاویر متعددی از او در باشگاه به یادگار مانده است. در جمع خانواده نیز مردی شاد و سرزنده بود. فیلم‌های جشن‌ها و مهمانی‌های خانوادگی، او را در حال رقصیدن و خندیدن نشان می‌دهند. در یکی از این فیلم‌ها، میان عزیزانش آواز می‌خواند؛ بی‌تکلف و خوشحال، در جمع کسانی که دوستشان داشت. در زندگی محمد، خانواده جایگاه مهمی داشت. او پدر دو پسر به نام‌های آرمانِ یازده‌ساله و آرادِ پنج‌ساله بود و برای تأمین زندگی و ساختن آینده‌ای بهتر برای آن‌ها تلاش می‌کرد. بااین‌حال، مانند بسیاری از مردم ایران، از شرایط اقتصادی کشور رضایت نداشت؛ شرایطی که روز‌به‌روز زندگی را سخت‌تر می‌کرد. در دی‌ماه، اعتراض‌هایی در واکنش به وضعیت اقتصادی، با تجمع بازاریان و کسبه در تهران آغاز شد و به‌سرعت به شهرهای دیگر گسترش یافت. گرانی و بی‌ثباتی اقتصادی، بسیاری از مردم را به خیابان‌ها کشانده بود و با گذشت روزها، خواسته‌های سیاسی نیز در اعتراض‌ها پررنگ‌تر شد. هجدهم دی‌ماه، در پی فراخوان سراسری شاهزاده رضا پهلوی، اعتراض‌ها در بسیاری از شهرها شکل گسترده‌تری به خود گرفت. حدود ساعت هشت شب، هم‌زمان با زمان اعلام‌شده در فراخوان، جمعیت زیادی در خیابان‌ها گرد آمده بودند. فردیس کرج نیز یکی از مناطقی بود که شمار زیادی از مردم در آن به خیابان آمده بودند. محمد نیز آن شب از خانه بیرون رفته بود. با افزایش جمعیت، ناگهان نیروهای یگان ویژه‌ی حکومت، سرکوب معترضان را آغاز کردند و صدای شلیک گلوله‌ها بلند شد. خیابان به میدان جنگ می‌مانست. محمد که کمتر از دو ماه تا تولد سی‌وهفت‌سالگی‌اش فاصله داشت، هدف شلیک یک تک‌تیرانداز جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله‌ی جنگی، مستقیم به سرش اصابت کرد و جانش را گرفت. چندی بعد، پیکر محمد را در آرامستان بهشت‌زهرای تهران به خاک سپردند. در تصاویر منتشرشده از مراسم چهلم او، خانواده و نزدیکانش با چشمانی اشک‌بار دست می‌زنند. صدای کف زدن‌ها با گریه و شیون درهم می‌آمیزد؛ صحنه‌ای دردناک بر سر مزار مردی که هنوز سال‌های بسیاری از زندگی‌اش را پیش رو داشت. مرگ محمد برای هر یک از اعضای خانواده‌اش فقدانی متفاوت بود. نوری و اکرم پسر بزرگشان را از دست داده بودند و ماهان، علاوه بر برادر، همراه و شریک سال‌های کارش را. اما برای مریم، نبود محمد با خاطراتی گره خورده بود که حتی در ساده‌ترین اتفاق‌های روزمره نیز به سراغش می‌آمدند. محمد برای مریم تنها برادر بزرگ‌تر نبود؛ رفیق و محرم رازش بود. با هم می‌خندیدند، ساعت‌ها گفت‌وگو می‌کردند و از دلخوشی‌های مشترکشان لذت می‌بردند. یکی از این دلخوشی‌ها فوتبال بود. محمد هوادار پرسپولیس بود و تماشای مسابقه‌های این تیم، به‌ویژه دربی، از سرگرمی‌هایی بود که با خانواده در آن شریک می‌شد. پس از مرگ محمد، مریم زیر تصویری از او با پیراهن پرسپولیس نوشت: «خوراکی بخر بیا خونه، بدون تو نمیشه دربی دید.» و در ادامه: «از این به بعد فوتبال فقط گریه داره.» در این چند کلمه، مریم برادرش را به خانه می‌خواند؛ چنان‌که گویی هنوز می‌شود از او خواست سر راه خوراکی بخرد و برگردد تا کنار هم مسابقه تماشا کنند. مریم همچنین بعدها به خیابانی بازگشت که برادرش در آن هدف گلوله قرار گرفته بود و همان نقطه‌ای را که خون محمد بر زمین جاری شده بود این بار گلباران کرد. پانزدهم اسفند، محمد باید سی‌وهفت‌ساله می‌شد. از این تولد نیز تصویری به‌جا مانده است؛ اما نه در خانه و کنار فرزندانش. کیکی سفید با قلب‌های کوچک قرمز و عدد ۳۷ بر سنگ مزار محمد قرار گرفته است. گل‌های سرخ، سفید و زرد اطراف آن را پوشانده‌اند و تصویر او بر سنگ سیاه آرامگاهش دیده می‌شود. دو سال پیش، در جشن تولد سی‌وپنج‌سالگی، محمد کنار آرمان و آراد نشسته بود. این بار، کیک تولدش را بر مزارش گذاشته بودند. عدد ۳۷ روی کیک بود؛ سنی که محمد هرگز به آن نرسید.