Amir Mohammad Ghourtbeyglou

اول فروردین ۱۳۸۲، وقتی امیرمحمد قورت ‌بیگلو به دنیا آمد، پدرش او را در آغوش گرفت و همین یک جمله را گفت. از آن روز، آغاز هر سال برای خانواده فقط تحویل سال نبود؛ تولد پسری بود که با آمدنش، شادی را به خانه آورده بود. هیچ‌کس تصور نمی‌کرد روزی نوروز از راه برسد و جای همان «عیدی خدا» بر سر سفره هفت‌سین خالی باشد. امیرمحمد، جوانی ۲۲ ساله و ساکن شهرک قائمیه اسلامشهر بود. راننده قالیشویی بود و زندگی‌اش را با کار و تلاش می‌ساخت. هر کس او را می‌شناخت، پیش از هر چیز از روحیه‌اش حرف می‌زد؛ جوانی خوش‌برخورد، شوخ‌طبع و پرانرژی که خیلی زود جای خودش را در دل آدم‌ها باز می‌کرد. ورزش، تنها علاقه‌اش نبود؛ بخشی از هویت او بود. بدنسازی و ورزش باستانی را با جدیت دنبال می‌کرد و در سوارکاری و تیراندازی هم مهارت داشت. از آن آدم‌هایی بود که هر جا می‌رفت، ردّی از خنده، رفاقت و خاطره‌ای خوش برای دیگران به جا می‌گذاشت. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، هنوز ساعت هشت شب نشده بود که صدای اعتراضات از بیرون خانه به گوش رسید. با خانواده خداحافظی کرد و از خانه بیرون رفت. خداحافظی کوتاهی بود؛ از همان خداحافظی‌هایی که هیچ‌کس برایشان مکث نمی‌کند، چون همه مطمئن‌اند چند ساعت بعد دوباره یکدیگر را خواهند دید. هیچ‌کس نمی‌دانست آن چند قدم، آخرین قدم‌های او از آستانه خانه خواهد بود؛ قدم‌هایی که دیگر هرگز به خانه بازنگشتند. چند دقیقه بعد خبر رسید که امیرمحمد تیر خورده است. در نخستین لحظه‌ها گمان می‌کردند ساچمه به او اصابت کرده؛ آن‌قدر که وسایل لازم را برداشتند تا اگر لازم شد، خودشان ساچمه‌ها را از بدنش خارج کنند. اما وقتی مادر بالای سرش رسید، پسرش غرق در خون بر زمین افتاده بود. دو گلوله جنگی، یکی به کمر و دیگری به ران پایش اصابت کرده بود. با همان حال، تنها تلاشش آرام کردن مادرش بود. مدام می‌گفت: «مامان، نترس… من خوبم… این خونِ من نیست.» او را به بیمارستان امام رضای اسلامشهر رساندند. هنوز زنده بود. نبض داشت، نفس می‌کشید و علائم حیاتی در بدنش دیده می‌شد. هنوز می‌شد برای نجاتش کاری کرد. اما هیچ رسیدگی پزشکیِ مؤثری برای او انجام نشد. امیرمحمد را با همان حال، در حالی که هنوز نبض داشت و خانواده می‌دانستند زنده است، پیش چشم آنان به سردخانه منتقل کردند. امیرمحمد همان شب، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، جاویدنام شد. سه روز بعد، ۲۱ دی‌ماه، پیکرش در آرامستان دارالاسلام اسلامشهر، قطعه ۷، به خاک سپرده شد. آن روز، جمعیت زیادی برای بدرقه آخر آمده بودند؛ دوستان، هم‌محله‌ای‌ها و مردمی که سال‌ها خنده‌ها، رفاقت و مهربانی امیرمحمد را به خاطر داشتند. پیکر بی‌جانش را با احترام بر دوش گرفتند، نامش را فریاد زدند و تا آرامگاهش همراهی کردند؛ بدرقه‌ای که بیش از هر سخنی، از جای خالی جوانی می‌گفت که زندگی را با تمام وجود دوست داشت و ردّی از مهر خود را در دل آدم‌های بسیاری گذاشته بود. او تنها بیست‌ودو سال زندگی کرد، اما در همین سال‌های کوتاه، زندگی را با کار، ورزش، رفاقت و عشق به خانواده معنا کرد. آزادی ایران، آرزویی بود که در دل می‌پروراند و برای همان آرمان، از جانش گذشت. گلوله‌های جنگی، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، فرصت ادامه آن زندگی را از او گرفتند، اما نتوانستند نامش را از یاد ایران بگیرند. تا روزی که روایت آزادی این سرزمین گفته شود، نام امیرمحمد قورت ‌بیگلو نیز در کنار فرزندان جاویدنام ایران تکرار خواهد شد.