Mahan Ghadami

ماهان آرایشگر بود؛ جوانی که از ۱۴ سالگی وارد بازار کار شد و با تلاش خودش یک آرایشگاه کوچک در باغ‌فیض اسلامشهر راه‌اندازی کرد. اطرافیانش او را «نماد پشتکار، صبر، تلاش، امید، غیرت و معرفت» می‌دانستند. او در کنار کار، به موسیقی رپ علاقه داشت و می‌نوشت؛ از ایران، از زندگی، از رنج و امید. خودش را «ماه رپ فارسی» می‌نامید و باور داشت: «ماه رپ فارسی پشت ابر نمی‌مونه». او دو صفحه در اینستاگرام داشت؛ یکی برای انتشار ویدیوهای رپ و آثار شخصی‌اش، و دیگری برای کارش در آرایشگاه، جایی که عکس مشتریانش را برای معرفی و تبلیغ کارش منتشر می‌کرد. هر دو صفحه، روایتگر دو وجه از زندگی‌اش بودند: تلاش برای ساختن زندگی، و تلاش برای شنیده شدن. ۳ ژانویه، آخرین قطعه‌اش را در صفحه اینستاگرامش منتشر کرد؛ کلماتی خام و صادق، پر از خستگی و درد در مورد ایران، شرایط دشوار اقتصادی و فشارهایی که مردم متحمل می‌شوند. این‌ها فقط چند خط از یک رپ نبود؛ صدای نسلی بود که میان خستگی و امید، هنوز دنبال یک زندگی ساده می‌گشت (ویدئوی کامل این اثر در بخش منابع قابل مشاهده است). شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، حوالی ساعت ۲۰، در شهرک واوان اسلامشهر، این صدا هدف گلوله جنگی قرار گرفت. گلوله‌ای که به سرش نشست و زندگی‌اش را در ۲۲ سالگی خاموش کرد. مردمی که او را به بیمارستان رساندند، نتوانستند مرگ را از او دور کنند. پیکرش در بهشت زهرا، قطعه ۷۹، ردیف ۱۹ به خاک سپرده شد. «ماه رپ فارسی پشت ابر نمی‌مونه»—اما این‌بار، ماه را با گلوله خاموش کردند؛ و حالا، او خود به ماهی تبدیل شده که در حافظه یک ملت، هرگز پشت ابر نمی‌ماند.