Mahmoud Adineh

در فیلم‌ها و عکس‌هایی که از محمود آدینه به جا مانده، اغلب میان جمع است؛ یک‌جا دست می‌زند و می‌رقصد، جایی دیگر با خانواده و دوستانش در سفر است و در فیلمی دیگر، میان خنده و شوخی و دورهمی، گل یا پوچ بازی می‌کند. محمود اهل شادی و سفر بود و از بودن در جمع خانواده و دوستان لذت می‌برد. متولد ۳۰ بهمن ۱۳۵۶، کارمند و پدر دو دختر ۱۷ و ۹ ساله بود. برای اعضای خانواده‌، تنها همراه روزهای خوش نبود؛ خواهرها، برادرها و بچه‌های خانواده او را کسی می‌دانستند که می‌شد به او اعتماد کرد و روی بودنش حساب کرد؛ حضوری که برایشان مایه‌ی دلگرمی بود. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، محمود از خانه بیرون رفت. ساعت حدود ۲۰:۱۵ بود؛ پیش از رفتن گفت: «نگران نباشید، می‌رم زود برمی‌گردم…» حدود یک ساعت بعد، در منطقه‌ی فلاح تهران، مردی در فاصله‌ای نزدیک به او هدف گلوله قرار گرفت و روی زمین افتاد. محمود با دیدن او به سمتش دوید تا کمک کند، اما هنوز به مجروح نرسیده بود که خودش نیز هدف شلیک قرار گرفت؛ گلوله از پشت به او اصابت کرد و به سینه‌اش رسید. محمود پس از تیر خوردن، با کمک مردم به بیمارستان منتقل شد. با وجود آن‌که مشخصات محمود در بیمارستان ثبت شده بود، خانواده، نتوانستند پیکرش را تحویل بگیرند. صبح ۱۹ دی به آن‌ها گفته شد برای پیدا کردن و تحویل پیکر به کهریزک بروند. هشت نفر از اعضای خانواده و نزدیکان، آن روز تا حدود ساعت ۹ شب میان پیکرها جست‌وجو کردند تا سرانجام محمود را پیدا کردند؛ پیکرش با شماره‌ی «۱۱۷۴۹» و به‌عنوان ناشناس در سوله‌های کهریزک نگهداری می‌شد. روز ۲۰ دی، محمود در قطعه‌ی ۳۲۸ بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد. مراسمِ پس از جان‌باختنش نیز با محدودیت‌های امنیتی همراه بود و به خانواده گفته شد، مراسم چهلم باید بدون شعار و در سکوت برگزار شود. با این حال، بستگان و دوستانش بر سر مزارش جمع شدند؛ همان آدم‌هایی که بخشی از سفرها، دورهمی‌ها و شادی‌های زندگی محمود را در کنار او گذرانده بودند. مدتی بعد، سالگرد ازدواج محمود و همسرش رسید؛ اما این بار از آن زندگی مشترک، جای خالی او مانده بود. همسرش تصویری از کارت عروسی‌شان منتشر کرد و نوشت: «محمودم، امسال در سالگرد ازدواجمان، تو در آغوش خاک هستی و من با قاب عکست خلوت کرده‌ام. دخترانمان هر روز سراغ پدری را می‌گیرند که برای نجات جان دیگری، جان خودش را فدا کرد.» «نگران نباشید، می‌رم زود برمی‌گردم…» آخرین جمله‌ی محمود پیش از بیرون رفتن از خانه بود؛ جمله‌ای معمولی برای رفتنی که قرار بود کوتاه باشد، اما به سفر ابدی محمود بدل شد.