Arvin Vafaei

در شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، خیابان پیروزی تهران یکی از غم‌انگیزترین شب‌های خود را تجربه کرد. در میان ازدحام خیابان و صدای اعتراض مردمی که بنا به فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و برای بیان خواسته‌هایشان به خیابان آمده بودند، آروین وفایی، متولد ۱۰ آبان ۱۳۸۷، نوجوانی ۱۷ ساله و دانش‌آموز پایهٔ یازدهم، هدف گلوله قرار گرفت و زندگی‌اش در همان خیابان ناتمام ماند. آروین در محدودهٔ تقاطع پرستار و پیروزی حضور داشت؛ نوجوانی که نه نامش در خبرها شناخته شده بود و نه رؤیایش چیزی فراتر از ساختن آینده‌ای بهتر برای خود و هم‌سن‌و‌سال‌هایش بود. او در کنار درس خواندن، در یک مغازهٔ موتورسازی کار می‌کرد تا سهمی در زندگی داشته باشد. دستانش هم با ابزار و قطعات موتور آشنا بود و هم با مضراب‌های سنتور؛ سازی که بخشی از دنیای آرام و شخصی او را شکل می‌داد. دوستان و نزدیکانش از پسری مهربان یاد می‌کنند که موسیقی و فوتبال را دوست داشت و با شور و هیجان، مسابقات تیم محبوبش، پاری‌سن‌ژرمن، را دنبال می‌کرد. اما آن شب، فرصت ادامهٔ همهٔ این دلبستگی‌ها از او گرفته شد. گزارش‌ها حاکی از آن است که چندین گلولهٔ جنگی به سوی او شلیک شد و دو گلوله به پا و گردنش اصابت کرد. آروین در حالی که به‌شدت مجروح شده بود، در آغوش مادرش جان سپرد؛ مادری که آخرین لحظات زندگی تنها پسرش را با چشمان خود دید و برای همیشه با تصویری فراموش‌نشدنی از آن شب باقی ماند. روایت شاهدانی که روز بعد برای تحویل پیکر جان‌باختگان به غسال‌خانه رفته بودند، تصویری دردناک از ابعاد آن روزها ارائه می‌دهد. یکی از حاضران می‌گوید از صبح تا عصر در آن‌جا بوده و پیکرهای بسیاری را دیده است؛ تا سرانجام در ساعات پایانی عصر، پیکر آروین را به خانواده‌اش تحویل دادند. در میان آن همه اندوه، خانواده با واقعیتی روبه‌رو بودند که هیچ پدر و مادری نباید تجربه کند؛ بدرقهٔ فرزندی که هنوز در آغاز راه زندگی بود. پس از کشته شدن آروین، گزارش‌هایی منتشر شد که نشان می‌داد خانوادهٔ او پیشنهاد ثبت‌نام فرزندشان با عنوان «شهید» را نپذیرفته‌اند. برای آنان، آروین پیش از هر عنوان و نامی، همان نوجوان مهربانی بود که هر روز از مدرسه به محل کارش می‌رفت، سنتور می‌نواخت، فوتبال تماشا می‌کرد و برای آینده‌اش رؤیا داشت. چند ماه بعد، زمانی که پاری‌سن‌ژرمن به یکی از مهم‌ترین موفقیت‌های تاریخ خود دست یافت، بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی از آروین یاد کردند. آن‌ها نوشتند نوجوانی که عاشق این تیم بود، فرصت نکرد تا روز شادی و جشن قهرمانی تیم محبوبش را ببیند. در میان تصاویر منتشرشده، چهره‌ای دیده می‌شد که هنوز نشانه‌های نوجوانی را در خود داشت؛ چهرهٔ پسری که زندگی‌اش می‌توانست پر از فصل‌های نانوشته باشد، اما سرنوشتش در غروب یک روز زمستانی متوقف شد. نام آروین وفایی امروز در کنار نام بسیاری از نوجوانان و جوانانی قرار گرفته است که در جریان اعتراضات جان خود را از دست دادند؛ جوانانی که هر کدام داستانی ناتمام، خانواده‌ای چشم‌انتظار و آینده‌ای ازدست‌رفته داشتند. از آروین، نه فقط تصویری از یک جان‌باخته، بلکه خاطرهٔ نوجوانی باقی مانده است که میان درس، کار، موسیقی و فوتبال، زندگی عادی خود را می‌ساخت و هیچ‌کس گمان نمی‌کرد که روایت زندگی‌اش این‌گونه زود به پایان برسد.