Majid Zanganeh

«حالا که شعار می دهید، حق‌تان است.» من تا قبل از این، حتی در خشن‌ترین صحنه‌های فیلم‌ها و تلخ‌ترین داستان‌ها نیز ندیده و نشنیده بودم که بر بالین پیکر غرق در خون یک کشته، در برابر چشمان بستگان، همراهان و دوستانش، چنین جمله‌ای بر زبان آورده شود. شما از چه نسل و تبارید؟ در رگ‌هایتان خون کدام اهریمن جریان دارد که مرگ انسان نیز عطش کینه‌تان را فرو نمی‌نشاند؟ آن پیکر خونین، مجید زنگنه بود؛ و مخاطبان آن واژه‌های شوم، دوستان و همراهانی بودند که هنوز از شوک جان‌باختن عزیزشان بیرون نیامده بودند. مجید زنگنه، جوانی آزادی‌خواه، از همان نسلی بود که برای سربلندی ایران تلاش می‌کرد. او از دوستداران و هواداران خاندان پهلوی بود. در ویدئویی که از او به یادگار مانده است، با شور و امید از پیروزی سخن می‌گوید؛ از آینده‌ای که در آن، خاندان پهلوی را عامل آبادانی ایران می‌داند؛ آینده‌ای که به باور او، می‌تواند کشور را به سوی رفاه، آزادی، آسایش و سربلندی رهنمون سازد. و در جواب دخترک که به طنز می‌گوید «ولی الان که نیستیم» با نگاهی مطمئن و کلامی راسخ می‌گوید «پیروز می‌شویم». این نسل به غلبه بر ظلم و سیاهی باور دارد و پای این ادعا را با خونش امضا کرده است. مجید زنگنه متولد ٢١ / ٠١/ ١٣٧٨ در مشهد، جوان پرشور ٢۶ ساله‌ای که در رشته ادبیات نمایشی مقطع کارشناسی در دانشگاه اقبال لاهوری مشهد مشغول به تحصیل بود. یادداشتی از او در شبکه‌های اجتماعی دیده می‌شود که یک هفته قبل از واقعه ١٨ دی نوشته است. او با خود برای تلاش بیشتر در جهت رسیدن به اهدافش عهد بسته بود، او ١٨ دی، بعد از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی مصمم‌تر از روزهای قبل پا به خیابان گذاشت. مجید در میان جمعیتی بود که از چهارراه ورزش به سمت میدان امامیه مشهد حرکت می‌کردند. ساعت ١٠.٣٠ شب به میدان امامیه رسیدند و جمعیت به سوی خانه‌هایشان رهسپار شدند. مجید نیز به همراه عده‌ای از دوستان و همراهانش قصد بازگشت داشتند. آن‌ها در دورترین نقطه میدان نسبت به کلانتری امامیه ایستاده بودند. همان لحظه او توسط تک‌تیرانداز مستقر بر بالای بام کلانتری، هدف گلوله جنگی قرار گرفت و تیر سینه او را شکافت و ریه‌اش سوراخ شد. مردمی که اطرافش بودند به کمک شتافتند اما متاسفانه علایم حیاتی‌اش رو به خاموشی بود و روح مجید قبل از رسیدن به نزدیک‌ترین درمانگاه پر کشیده بود. پزشک مستقر در درمانگاه أصحاب‌الحسین خبر مرگ او را به بستگان و همراهانش اعلام کرد. دو نفر از نیروهای لباس شخصی و امنیتی رژیم اسلامی آن‌ها را تا درمانگاه تعقیب می‌کردند. حتی مرگ این دلیرمردان خوف را در دل‌شان شعله‌ور می‌کند. گویا می‌خواستند آخرین زهر را با پوزخند، تمسخر و زخم زبان‌شان به جان سوگواران بریزند. «حالا که شعار می‌دهید، حقتان است این بلا سرتان بیاید». چهار روز پر از تهدید و التهاب برای گرفتن جسد جگرگوشه‌شان بر خانواده گذشت. از آن‌ها در ازای دادن پیکر مجید خواستند او را از نیروهای بسیجی یا شهید حکومتی اعلام کنند اما خانواده نپذیرفتند و نهایتا از طریق یکی از آشنایان، فرزندشان را که به بیمارستان امام حسین منقل شده بود، تحویل گرفته و به سمت خانه ابدی‌اش بدرقه کردند. مجید زنگنه در روستای نغندر مشهد به خاک سپرده شد و این در حالی بود که در تمام مدت نیروهای امنیتی و لباس شخصی آن‌جا حضور داشتند. با وجود تمام تهدیدها مراسم چهلم مجید نیز پرشور بر پا شد و فریاد اعتراض خانواده، دوستان و بسیاری از هم‌نسلانش در فضای نغندر پیچید. «کشته ندادیم که سازش کنیم / رهبر قاتل را ستایش کنیم»، «قسم به خون یاران، ایستاده‌ایم تا پایان» و «هر یه نفر کشته شه/ هزار نفر پشتشه». هر کلام از این شعارها نشان از استواری و پایمردی مجید و تمام ایرانیانی دارد که برای به دست آوردن آزادی و عزت خود و خون‌خواهی تمام جان‌های به یغما رفته توسط رژیم اسلامی، حتی تا پای جان می‌ایستند. پی‌نوشت: برخی از سایت‌های خبری عنوان کرده‌اند که مجید زنگنه هم‌زمان با برافراشتن پرچم شیر خورشید در میدان امامیه مشهد هدف تیر تک‌تیرانداز قرار گرفته و جاودانه شده است.