Hamid Shakerian

هر بار که اعتراضات شکل می‌گرفت، دوستانش یک نگرانی مشترک داشتند؛ می‌دانستند اگر برود، جایی میان جمعیت نمی‌ایستد، خودش را به صف‌های جلو می‌رساند. بارها به او گفته بودند: «حمید نرو. این‌قدر جلو می‌ایستی، بالاخره می‌کشنت. تو زن و بچه داری.» سه دختر داشت؛ ۹، ۱۳ و ۱۵ ساله. سه دلیل بزرگ برای احتیاط، برای برگشتن، برای نرفتن. اما او هر بار از چیزی حرف می‌زد که برای خودش از ترس بزرگ‌تر بود: «من حاضرم جونم رو بدم، جمهوری اسلامی بره. حداقل این رو می‌دونم که مردمم در رفاه زندگی می‌کنن و کشورم آزاد می‌شه.» حمید شاکریان، متولد ۱ فروردین ۱۳۶۴، اهل دزفول و از ایل بختیاری بود. داربست‌زنی می‌کرد و در میان خانواده، دوستان، مردم و طایفه، او را به خوش‌اخلاقی، سفره‌داری، دست خیر و مردم‌داری می‌شناختند. لبخند از صورتش نمی‌افتاد و هر جا می‌رفت، حال خوب را هم با خودش می‌برد. به خانواده‌اش دلبسته بود و دخترهایش را عاشقانه دوست داشت؛ اما در کنار این عشق، دلبستگی دیگری هم در زندگی‌اش ریشه داشت: ایران. نسبت به وطنش تعصب داشت و آزادی آن برایش چیزی نبود که فقط درباره‌اش حرف بزند. شب ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، باز هم به او گفتند نرو. این بار وارد بحث نشد و توضیحی هم نداد. تصمیمش را گرفته بود. گفت: «نه، من باید برم.» و رفت. چند ساعت بعد، در خیابان قاضی دزفول، او جایی ایستاده بود که دوستانش همیشه از ایستادن حمید در آن می‌ترسیدند: صف اول. یک در آهنی را مقابل بدنش گرفته بود و پشت آن به سمت نیروهای مسلح پیش می‌رفت. مردم پشت سرش بودند و او جلوتر از آنها راه باز می‌کرد. چندین گلوله به سمتش شلیک شد؛ گلوله‌ها آمدند، اما هیچ‌کدام به حمید اصابت نکردند. او هم عقب نرفت. در آهنی را مقابل خودش نگه داشت و باز جلوتر رفت. فاصله هر لحظه کمتر می‌شد. حمید آن‌قدر پیش رفت که تنها حدود ده متر با نیروهای مسلح فاصله داشت. گلوله‌هایی که از روبه‌رو شلیک شده بودند نتوانسته بودند به او برسند، اما شلیکی از جای دیگری در راه بود. تک‌تیراندازی از بالا، پشت گردنش را هدف گرفت. این بار گلوله نشست و حرکت مردی که تا چند لحظه پیش پیشاپیش جمعیت قدم برمی‌داشت، همان‌جا متوقف شد. او پیش از آن شب گفته بود حاضر است جانش را برای آزادی ایران بدهد. شاید هیچ‌کس نمی‌دانست فاصله‌ی میان گفتن آن جمله و پرداختن بهایش تا این اندازه کوتاه خواهد بود. اما در خیابان قاضی، همان چیزی را که گفته بود حاضر است برای باورش بدهد، داد؛ جانش را. همان جانی که خانواده‌اش عزیز می‌داشتند، همان جانی که دوستانش بارها از او خواسته بودند به خطر نیندازد، برای آنچه خودش آزادی ایران می‌دانست، فدا شد. حمید شاکریان در ۱۹ دی‌ماه جان‌فدای مام وطن شد. اما آن شب، نزدیکان هنوز از هیچ‌کدام از اینها خبر نداشتند. او رفته بود و دیگر خبری از او نمی‌رسید. یک روز گذشت، بعد روزی دیگر، و بی‌خبری ادامه پیدا کرد. هشت روز تمام، خانواده نمی‌دانستند حمید کجاست و چه بر سرش آمده است. هشت روز انتظار برای مردی که همیشه به خانه و خانواده‌اش دلبسته بود و حالا حتی نمی‌دانستند باید کجا دنبالش بگردند. پس از هشت روز، پیکر حمید را تحویل دادند. حتی آن زمان هم اجازه ندادند بدرقه‌اش آن‌گونه باشد که نزدیکان و مردمش می‌خواستند. خاک‌سپاری شبانه انجام شد؛ با حضور تعداد محدودی از اعضای خانواده، محدودیت‌های فراوان و حضور نیروهای امنیتی. حمید را غریبانه و در سکوت در دزفول به خاک سپردند. خاک‌سپاری را توانستند خلوت کنند، اما چهلم حمید دیگر در آن سکوت نماند. مردم آمدند، مزارش را گلباران کردند و کنار خاکش شاهنامه خواندند. صدای حماسه بر مزار مردی بلند شد که مردم او را با سفره‌ی باز، دستِ خیر و لبخندش می‌شناختند و حالا نامش را در کنار دلیران شجاع ایل بختیاری می‌آوردند. بر سنگ مزار حمید شاکریان نوشته‌اند: «به مام وطن دادمت.» شاید همین چند کلمه برای روایت مردی که تا آخرین لحظه از حرفش برنگشت، کافی باشد. حالا این جمله بر مزار او، گویی مادری است که دلیری از ایل بختیاری را به ایران سپرده است. سال‌ها خواهد گذشت؛ دختران حمید بزرگ‌تر خواهند شد، زمستان‌های بسیاری بر دزفول خواهند گذشت و باد و باران ردِ خود را بر سنگ مزارش خواهند گذاشت؛ اما زمان از پسِ بعضی نام‌ها برنمی‌آید. قصه حمید سینه‌به‌سینه خواهد گشت؛ قصه‌ی مردی که در شبی از دی‌ماه، دلیری را نه در افسانه و شاهنامه، که در خیابان‌های شهرش معنا کرد. و هر بار که این قصه روایت شود، حمید شاکریان، دلیرِ ایل بختیاری، به یاد آورده خواهد شد.