Davoud Abi

جاویدنام داوود آبی، فوتبالیست ۲۷ ساله‌ی ساکن باغستان کرج بود. او از کودکی عاشق فوتبال بود و این عشق را تا بزرگ‌سالی با خود حفظ کرد. داوود سال‌ها فوتبال بازی می‌کرد و در کنار آن برای گذران زندگی در حوزه‌ی پخش لباس فعالیت داشت. در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در شب دوم فراخوان رضا پهلوی، او نیز همچون بسیاری از جوانان شهرش به اعتراضات مردم و انقلاب ایرانیان در خیابان‌های کرج پیوست؛ شهری که در آن روزها یکی از پرجمعیت‌ترین صحنه‌های اعتراض را در خود دید و سرکوبگران در آن تعداد زیادی از مردم را به خاک و خون کشیدند. داوود نیز در همان شب، حوالی منطقه‌ی شاهین کرج، با اصابت گلوله‌ی جنگی به شکمش هدف تیر نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان خود را فدای میهن کرد. ویدیوئی که از این جاویدنام در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، لحظاتی از آخرین دقایق زندگی او را نشان می‌دهد؛ جایی در یک حیاط یا پارکینگ که در حالت نیمه‌هوشیار بر زمین افتاده و اطرافیانش تلاش می‌کنند خون‌ریزی او را متوقف کنند. او در میان آن صحنه‌ی تلخ، چشمانش را گاه باز می‌کند و دوباره می‌بندد. گزارش‌ها حاکی از آن است که او تا زمان انتقال به بیمارستان البرز کرج زنده بوده اما به دلیل عدم رسیدگی کادر درمان و شدت خون‌ریزی جان خود را از دست داده است. به گفته‌ی منابع محلی، جراحت او می‌توانست قابل درمان باشد و اگر رسیدگی به‌موقع صورت می‌گرفت، امکان زنده ماندنش وجود داشت. پس از جان باختن او، مأموران حکومتی با فشار فراوان خانواده‌اش را از هرگونه اطلاع‌رسانی و رسانه‌ای کردن خبر کشته شدن داوود منع کردند. پیکر پاک او در امامزاده جعفر هشتگرد به خاک ایران سپرده شد؛ جوانی که با رویای فوتبال بزرگ شده بود و هر روز برای ساختن آینده‌ای بهتر تلاش می‌کرد اما هدف گلوله‌ی حکومت ظالم قرار گرفت و مادر و خواهرانی داغ‌دار از خود به جا گذاشت. داغی که نه تنها بر دل خانواده‌اش، بلکه بر دل ایران باقی ماند؛ داغ او و جوانان بسیاری که با آرزوهایشان در خاک خفتند. داوود آرزو داشت روزی ستاره‌ای در زمین فوتبال باشد، اما سرنوشت او را به ستاره‌ای در تاریخ ایران بدل کرد. مراسم خاک‌سپاری و چهلم او در میان جمع زیادی از مردم کرج و در فضایی آکنده از اندوه و هم‌بستگی برگزار شد؛ مراسمی دور از هرگونه آیین مرسوم مذهبی و حکومتی. مادر و خواهرانش در چهلمین روز درگذشت او سفید پوشیدند و با نوای موسیقی رقصیدند. مادر داغدارش بر مزار فرزندش رقص سماع کرد تا به حکومت و سرکوبگران نشان دهد که حتی با چنین سوگی نیز ایستاده‌اند که نام، یاد و شجاعت داوود هرگز فراموش نشود و این حکومت هرگز شکستن و خم شدن آنان را نخواهد دید. در یک پیام صوتی که داوود در صفحه‌ی اجتماعی‌اش همراه با عکسی از خود و گربه‌اش منتشر کرد، گفته بود: «من چیز زیادی از زندگی نمی‌خوام، خدا هم اگه اینو بدونه کمکم می‌کنه»