Abbas Keshavarz Lafemjani

Abbas Keshavarz Lafmejani, a Gilak man from the village of Lafmejan in Lahijan County and the father of one child, was shot dead by security forces on the evening of Friday, January 9, 2026 (19 Dey 1404), during anti-government protests near Seyqalan Square in Rasht, according to the Hengaw Organization for Human Rights and Manoto TV. His killing came during one of the deadliest nights of the crackdown in Rasht, where the human rights group HRANA says at least 392 people were killed, most of them after authorities imposed a nationwide internet blackout on January 8. Hengaw verified his identity a week after his death. His body was returned to his family and buried in his home village of Lafmejan.

جاویدنام عباس کشاورز، شهروند ۳۹ ساله‌ی گیلک و اهل روستای لفمجان از توابع لاهیجان، در ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی به اعتراضات مردمی و انقلاب ایرانیان در شهر رشت پیوست. اطلاعات زیادی درباره‌ی این دلاور در دست نیست، اما گویا او به تازگی مدرک مهندسی خود را دریافت کرده بود، متاهل بود و یک فرزند دوازده‌ساله داشت. در ویدئوهایی که در شبکه‌های اجتماعی و صفحه‌ی خواهرش منتشر شده، تنها مادر و خواهر او حضور دارند. خواهرش، سپیده کشاورز، در صفحه‌اش خاطرات و عکس‌هایی از او را منتشر کرده و درباره‌اش بسیار نوشته است. عباس کشاورز، در شب دوم فراخوان در محدوده‌ی صیغلان رشت، مورد اصابت گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و جان عزیزش را فدای میهن نمود. حاضران گفته‌اند که گلوله به شکم او برخورد کرده و از کمرش خارج شده است. پیکر او از رشت به روستای زادگاهش لفمجان منتقل شد و میان جمعیت انبوه هم‌شهریان با شعارهای ضدحکومتی و مراسم سنتی گیلان و دمامه‌زنی به خاک سپرده شد. در مراسم چهلم او نیز جمعیت بسیاری حاضر شد و یادبود باشکوهی برگزار شد. سخنان گیلکی مادر داغ‌دارش که در تاریکی شب بر مزار او بر زبان می‌آورد، اشک هر انسانی را بر چهره روان می‌کند. طبق روایت‌ها، پیکر عباس و چند تن دیگر از جان‌فدایان با آسیب‌های بسیاری شناسایی شد؛ به نوشته‌ی هیرکانی: «شاهدان عینی از وجود جراحات شدید، متعدد و غیرمعمول بر بدن او خبر داده‌اند؛ جراحاتی که به قدری گسترده بوده‌اند که تشخیص محل دقیق آسیب مرگ‌بار به صورت واضح امکان‌پذیر نبوده است.» خانواده‌ی او تحت‌فشارهای امنیتی شدید و تهدید، و پس از امضای ضمانت‌نامه، موفق به گرفتن پیکر از نیروهای سرکوبگر شدند. عباس در جایی نوشته بود: «بچگی نكردم جوونى نكردم زندگى نكردم نه لذت بچه داشتن رو چشيدم نه لذت يه مسافرت خانوادگی رو»