Meysam Ghaderi Pak

جاویدنام میثم قادری‌پاک، جوان ۳۰ ساله اهل شاهین‌ویلای کرج، هجدهم دی‌ ۱۴۰۴ برای شرکت در اعتراضات مردمی به خیابان نهم شاهین‌ویلا رفت. او در همان‌جا با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای سرکوب‌گر از ناحیه گلو هدف قرار گرفت و تنها دقایقی بعد جان باخت. داستان زندگی میثم، داستان یازده سال صبر برای رسیدن به عشقش بود. او و دختری که دوستش داشت، یازده سال تمام با امید، روزی را انتظار کشیدند که بتوانند زندگی مشترک‌شان را آغاز کنند. سرانجام این انتظار به پایان رسید و تنها هفت ماه از مراسم عقدشان می‌گذشت. فیلم‌ها و عکس‌هایی که همسرش از آن روزها منتشر کرده، مردی را نشان می‌دهد که از ته دل می‌خندد، می‌رقصد و با خوش‌حالی می‌گوید: «راحت شدم... دیگه خونه خودمونه.» قرار بود خیلی زود به خانه خودشان بروند و زندگی‌ای را که سال‌ها برایش صبر کرده بودند آغاز کنند، اما گلوله، پیش از آن‌که این رؤیا رنگ واقعیت بگیرد، همه چیز را ناتمام گذاشت. میثم در یکی از پیام‌هایش به همسرش نوشته بود: «آرزوم اینه که بریم سر زندگی‌مون و بابای یه پسر و یه دختر خوشگل و سالم بشم.» رؤیایی ساده؛ خانه‌ای مشترک، دو فرزند و آینده‌ای که هرگز فرصت ساختنش را پیدا نکرد. پس از جان‌باختن میثم، همسرش بارها از او نوشت: «تا ابد عشق من می‌مونی. راهت رو ادامه می‌دم و بهت افتخار می‌کنم، عشق قشنگم.» او عکس‌های مشترک‌شان را چاپ کرده و به دیوار خانه زده است؛ خانه‌ای که قرار بود هر دو در آن زندگی کنند، اما حالا تنها با خاطره‌های میثم نفس می‌کشد. در یکی از نوشته‌هایش، تاریخ زندگی مشترک‌شان را این‌گونه خلاصه کرده است: «دقیقاً ۲۷ دی‌ماه ۹۳ با هم آشنا شدیم و ۱۸ دی‌ماه جدامون کردن.» پیکر میثم در آرامستان آستانه آتشگاه باغستان کرج به خاک سپرده شد. نخستین سالگرد ازدواج‌شان، ۲۴ خرداد، نه با جشن، که بر سر مزار او برگزار شد. فیلم‌های آن مراسم، که با شیون، اشک، شعار و یاد او همراه بود، به‌طور گسترده منتشر شد و روایت زنی را به تصویر کشید که پس از یازده سال انتظار، تنها هفت ماه فرصت زندگی در کنار عشقش را پیدا کرد؛ زنی که هنوز هم می‌نویسد به همسرش افتخار می‌کند و راهی را که او برایش جان داد، ادامه خواهد داد.