Kasra Vafapour

Kasra Vafapour, a teenager from a Kurdish family originally from Kermanshah, was killed during the nationwide protests in Iran in January 2026, according to several human rights organizations. The Hengaw Organization for Human Rights reported that he was shot by state security forces on 9 January 2026 (19 Dey 1404) in Fardis, Karaj, in Alborz province, and that the bullet struck him in the heart. A memorial record published by rights monitors says he was buried on 12 January at the Bibi Sakineh cemetery in Safadasht, and describes him as a car-enthusiast blogger and his family’s only son. The case appears in lists of children killed during the protests compiled by the Center for Human Rights in Iran, Iran International, and the Coordinating Council of Iranian Teachers’ Trade Associations. Reports differ on some details: his age is given as 15, 16 or 17, and one teachers’ council memorial dates his death to 8 January. His name also appears in some sources as “Kasra Vafaparvar.” Regime authorities have not publicly commented on the case.

بعضی آدم‌ها از خانه بیرون می‌روند با این خیال که چند دقیقه بعد برمی‌گردند. هیچ‌کس تصور نمی‌کند رفتن برای خرید یک دارو، آخرین همراهی یک مادر و پسر باشد. نوزدهم دی‌ماه، کسری وفاپرور همراه مادرش راهی داروخانه‌ای در فردیس کرج شد تا داروی تشنج خواهرش را تهیه کنند. کاری معمولی که بارها در زندگی خانواده‌ها تکرار می‌شود؛ گرفتن نسخه، خرید دارو و بازگشت به خانه. دارو را گرفتند و از داروخانه بیرون آمدند. هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودند که صدای شلیک گلوله سکوت خیابان را شکست. کسری همان‌جا روی زمین افتاد. مادرش در نخستین لحظه حتی به ذهنش هم نرسید که پسرش هدف گلوله قرار گرفته باشد. گمان کرد پایش به لبه باغچه گیر کرده و زمین خورده است. با اضطراب خودش را بالای سرش رساند و پی‌درپی صدایش زد: «کسری… کسری… بلند شو عزیزم… بلند شو.» اما پاسخی نیامد. وقتی نگاهش به خون روی سر فرزندش افتاد، دیگر هیچ واژه‌ای برای توصیف آن لحظه وجود نداشت. مردی که شاهد تیراندازی بود، خود را به آن‌ها رساند و با صدایی که تلاش می‌کرد آرام باشد، گفت: «بچه‌تان تیر خورده.» او کسری را در آغوش گرفت و همراه مادرش به نزدیک‌ترین درمانگاه رساند. پزشکان درمانگاه از همان ابتدا می‌دانستند امکانات لازم برای نجات او را ندارند. پزشک درمانگاه نیز همراهشان تا بیمارستان رفت، شاید هنوز فرصتی برای نجات این جوان باقی مانده باشد. اما همه تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند و ساعتی بعد، پزشکان خبر جان باختن کسری را به مادری دادند که هنوز باور نمی‌کرد چند دقیقه پیش، پسرش فقط برای خرید داروی خواهرش کنارش قدم می‌زد. کسری دنیای خودش را میان خودروها پیدا کرده بود. ماشین‌ها برای او فقط وسیله رفت‌وآمد نبودند؛ از آن‌ها فیلم می‌گرفت، درباره‌شان حرف می‌زد و با خودروی پدرش برای صفحه‌اش ویدئوهای خودرویی تولید می‌کرد. آن‌قدر به آن ماشین دل بسته بود که نامش را «مروارید» گذاشته بود؛ نامی که با عشق انتخاب شده بود و در بسیاری از ویدئوهایش تکرار می‌شد. پیکر کسری را همان روز به خانواده‌اش تحویل ندادند. سه روز انتظار، سه روز بی‌خبری و چشم‌به‌راهی، بر رنج خانواده افزوده شد تا سرانجام اجازه دادند پیکرش را تحویل بگیرند. کسری وفاپرور در آرامستان بی‌بی سکینه به خاک‌سپرده شد. مادری که آن روز برای تهیه داروی دخترش از خانه بیرون رفته بود، با دارو به خانه بازگشت؛ اما جای دست پسری که تا دقایقی پیش کنار او راه می‌رفت، برای همیشه خالی ماند. «مروارید» هم ماند؛ خودرویی که کسری با عشق برایش نام انتخاب کرده بود و با آن ویدئوهای خودرویی می‌ساخت. یادگاری خاموش از نوجوانی که تنها چند دقیقه از خانه دور شد و هرگز فرصت نکرد دوباره پشت دوربین بایستد.