Milad Bahadori

میلاد بهادری، متولد ۱۱ اردیبهشت ۱۳۷۰، جوانی ۳۴ ساله و اهل تهران بود. در حوزه‌ی املاک کار می‌کرد؛ جوانی که از او به‌عنوان «سالم، سربه‌زیر و کاری» یاد کرده‌اند و رفاقت برایش اهمیت داشت. پدرش را سال‌ها پیش از دست داده بود. مادرش بعد از مرگ همسر، دو پسرش را به‌تنهایی بزرگ کرده بود و سال‌ها بعد، وقتی پسرها از آب‌وگل درآمدند، نوبت آن‌ها بود که مراقب مادر باشند. میلاد پسر بزرگ‌تر بود؛ ازدواج کرده بود و تنها دو ماه پیش از جان‌باختنش، در آبان‌ماه، سالگرد ازدواجش را جشن گرفته بود. میلاد به ظاهرش اهمیت می‌داد و آراسته بود. در عکس‌های مختلف، گاهی با ریش، گاهی با سبیل و با مدل‌های متفاوت مو دیده می‌شود؛ انگار دوست داشت هر چند وقت یک‌بار ظاهرش را عوض کند و شکل تازه‌ای را امتحان کند. صدای خوبی هم داشت. ترانه می‌خواند و گاهی صدای خودش را ضبط می‌کرد؛ صدایی که بعدتر، وقتی خودش دیگر نبود، برای عزیزانش معنای دیگری پیدا کرد. پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، میلاد برای شرکت در اعتراضات به فردیس رفته بود. در آخرین مکالمه‌اش با دوستانش گفته بود: «ما که کاری نمی‌خواهیم بکنیم، فقط می‌خواهیم راه برویم. چرا باید ما را بکشند؟» آن شب خیابان‌های فردیس نیز مانند بسیاری از شهرهای ایران شلوغ بود و مردم برای اعتراض به خیابان آمده بودند؛ زن و مرد و پیر و جوان در میان جمعیت دیده می‌شدند. هرچه تجمع گسترده‌تر می‌شد، حضور نیروهای امنیتی و مسلح نیز در خیابان‌ها پررنگ‌تر می‌شد. در محدوده‌ی فلکه‌ی پنجم، نیروهای مسلح به سوی معترضان شلیک کردند. دو گلوله‌ی جنگی، یکی به دست و دیگری به پهلوی میلاد اصابت کرد و هر دو پس از اصابت از بدنش خارج شدند. او را به بیمارستانی در فردیس رساندند، اما جراحت‌ها شدید بود. حوالی ساعت چهار صبح جمعه خبر رسید که میلاد جان باخته است. پس از شناسایی و طی مراحل تحویل پیکر در پزشکی قانونی کهریزک، سرانجام یک‌شنبه ۲۱ دی‌ماه، میلاد در بهشت‌زهرای تهران به خاک سپرده شد. اما کشته‌شدن میلاد برای رفقایش پایان ماجرا نبود. وقتی فهمیدند دوستشان با گلوله کشته شده، تعدادی از آن‌ها تصمیم گرفتند دوباره به خیابان بروند. شامگاه جمعه ۱۹ دی، تنها یک روز بعد از کشته‌شدن میلاد، دو نفر از دوستان او نیز در جریان اعتراضات با شلیک نیروهای مسلح جان باختند. بعدتر، تلاشی هم برای قرار دادن نام میلاد در روایت حکومتی از کشته‌شدگان آغاز شد. بنا بر خبرها، از بنیاد شهید تماس گرفتند تا میلاد را به‌عنوان «شهید» معرفی کند؛ درخواستی که پذیرفته نشد. چهل روز بعد، دوستان، بستگان و عزیزان میلاد دوباره دور او جمع شدند؛ این بار بر سر مزارش که زیر گل‌ها پنهان شده بود. ترانه‌ای سوزناک پخش می‌شد و حاضران همراه موسیقی دست می‌زدند. میان صدای دست‌ها، گریه و بی‌تابی مادر و همسر میلاد شنیده می‌شد؛ صداهایی که درهم می‌رفتند و سوگ آن جمع را سنگین‌تر می‌کردند. از آن پس، مزار میلاد مکانی شد که آدم‌های زندگی‌اش برای مناسبت‌ها دور هم جمع می‌شدند؛ روزهایی که قرار بود کنار خود میلاد بگذرد، حالا کنار سنگ مزارش می‌گذشت. نوروز که رسید، دوباره کنار مزار میلاد جمع شدند. این بار میان جمع، صدایی آشنا پخش شد؛ صدای خود میلاد. او پیش‌تر ترانه‌ی «قبله» از ابی را با صدای خودش خوانده و برای مادرش ضبط کرده بود. حالا در نخستین نوروز بدون میلاد، مادر کنار مزار پسرش نشسته بود و صدای او را می‌شنید که برایش می‌خواند: «قبله یعنی حلقه‌ی چشم مستت ضریح اونه که دست بزنم به دستت جای دخیل پامو ببند تو خونه‌ت به جای مهر سرمو بذار رو شونه‌ت…»