Benyamin Alizadeh

14-year-old Gilaki citizen from Sangar, shot directly by security forces in the municipality area of Rasht. Bullet hit his leg causing severe bleeding that led to his death. Body was returned to family after several days upon payment of money. Buried at midnight with security forces present and only his parents allowed to attend. Family was not permitted to hold a funeral ceremony.

بنیامین علیزاده پانزده سال داشت؛ دانش‌آموزی آرام، کم‌حرف، مهربان و مؤدب که شاید کمتر از آنچه در دلش می‌گذشت حرف می‌زد، اما آرام بودنش، نباید با ترس اشتباه گرفته می‌شد. او جسارت خودش را داشت؛ از همان نوجوان‌هایی که شاید در جمع زیاد حرف نزنند، اما وقتی پای باورهایشان به میان می‌آید، عقب نمی‌کشند. بنیامین عاشق حیوانات بود و فوتبال را دوست داشت. سال ۱۴۰۳، پایش آسیب دید و رباط پایش پاره شد. پزشکش اجازه‌ی ورزش کردن به او نداد و فوتبال، دست‌کم برای مدتی، از زندگی‌اش کنار رفت. با این‌همه، رؤیاهایش به همان زمین فوتبال محدود نمی‌شد. رانندگی و موتورسواری را دوست داشت و دلش می‌خواست روزی یک پژو پرشیا داشته باشد و موتوری بخرد؛ آرزوهایی ساده و آشنا برای پسری پانزده‌ساله که هنوز فرصت نکرده بود بزرگ شدن را تجربه کند. نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، بنیامین به خیابان باهنر رشت رفت. پیش از رفتن، در صفحه‌ی اینستاگرامش نوشته بود: «می‌ترسی نکن، کردی نترس». این جمله را می‌توان از آن دست حرف‌هایی دانست که گاهی آدم پیش از روبه‌رو شدن با اتفاقی بزرگ برای خودش می‌نویسد؛ بی‌آن‌که بداند چند ساعت بعد، همان کلمات قرار است معنایی سنگین‌تر پیدا کنند. در خیابان باهنر، گلوله‌ای به بنیامین اصابت کرد. بنا بر گفته‌ی شاهدان، موتورسواران سرکوب‌گر به سوی او شلیک کردند و گلوله‌ای جنگی با سرعت بالا به او خورد. بنیامین، مجروح بر زمین افتاد. انتقالش به بیمارستان رسول رشت با تأخیر انجام شد و آن‌جا نیز، با وجود شدت جراحت، رسیدگی مناسبی به او صورت نگرفت. بیمارستان مملو از افراد مجروح بود و ساعت‌هایی که می‌توانست برای نجات جان یک نوجوان اهمیت داشته باشد، گذشت و بنیامین سرانجام بر اثر خون‌ریزی جان باخت. اما پایان زندگی او، پایان انتظار خانواده‌اش نبود. پیکر بنیامین را در کانتینری در باغ رضوان رشت نگه داشته بودند. خانواده‌اش تا ساعت یک بامداد بیست‌ودوم دی‌ماه منتظر ماندند تا پیکر فرزندشان را تحویل بگیرند؛ نوجوانی که چند روز پیش از آن، با پاهای خودش از خانه بیرون رفته بود و حالا باید او را به خانه بازمی‌گرداندند تا برای همیشه با او وداع کنند. خانواده پیکر بنیامین را ساعت ۱ بامداد در سنگر، از توابع رشت، به خاک‌سپردند. آن هم در خاموشی کامل و تنها با نور گوشی؛ چراکه برق مسجد را قطع کرده بودند تا محدودیت خاک‌سپاری را بیشتر کنند. پس از خاک‌سپاری نیز مجال سوگواری آزادانه نداشتند. نیروهای امنیتی اجازه‌ی برگزاری مراسم سوم و هفتم او را هم ندادند. بعدها نیز، بنا بر گزارش‌ها و تصاویری که منتشر شد، در اواخر اردیبهشت ۱۴۰۵ سنگ‌قبر بنیامین تخریب و مخدوش شد. مدتی بعد، از بنیاد شهید با خانواده تماس گرفتند و گفتند حکم شهادت بنیامین صادر شده است؛ اما خانواده این عنوان را نپذیرفتند. برای آن‌ها، آنچه بر فرزندشان گذشته بود، با صدور یک حکم تغییر نمی‌کرد. بنیامین نوجوانی بود که در خیابان باهنر رشت هدف گلوله قرار گرفته بود و خانواده‌اش نمی‌خواستند حقیقت مرگ او در تعریفی دیگر گم شود. مهر امسال، وقتی دانش‌آموزان دوباره به مدرسه برگشتند، جای بنیامین پشت نیمکت‌ها خالی بود. دیگر صدای آرامَش در کلاس نمی‌پیچید و هیچ‌کدام از آن روزهای معمولی که زمانی پیش پاافتاده به نظر می‌رسیدند، برای او تکرار نمی‌شدند. پانزده‌سالگی‌اش همان‌جا، در دی‌ماه، ناتمام مانده بود؛ پیش از آن‌که بتواند رانندگی کند، صاحب پژو پرشیا و موتور خودش شود یا دوباره به زمین فوتبال برگردد. اما بنیامین پیش از آن‌که از خانه بیرون برود، جمله‌ای نوشته بود که هنوز می‌توان آن را خواند: «می‌ترسی نکن، کردی نترس». و پشت یکی از دفترهای مدرسه‌اش، سه کلمه نوشته بود؛ سه کلمه‌ای که از کلاس و دفتر مشق فراتر رفته بودند: زن زندگی آزادی بنیامین دیگر نبود تا در مهرماه پشت نیمکتش بنشیند و آن کلمات را دوباره بنویسد. اما دست‌خطش بر جا ماند؛ یادگاری از نوجوانی که کم حرف می‌زد، رؤیاهای خودش را داشت و در پانزده‌سالگی، نامش به فهرست جان‌باختگان دی‌ماه خونین رشت اضافه شد.