Saman Gerami

مرودشت، شهر تخت جمشید، شهر کوروش بزرگ و زادگاه منشور حقوق بشر، در دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز همچون بسیاری از شهرهای ایران شاهد حضور مردمی بود که برای مطالبه حقوق از دست‌رفته خود به خیابان‌ها آمدند. در میان آن جمعیت، سامان گرامی نیز حضور داشت؛ جوانی که زندگی از همان سال‌های کودکی با او مهربان نبود. سامان در کودکی با اندوهی بزرگ روبه‌رو شد. او در ۹ سالگی پدرش را از دست داد؛ فقدانی که در آن سن کم، بار سنگینی بر زندگی‌اش گذاشت. سال‌ها بعد، در حالی که هنوز با داغ پدر کنار نیامده بود، در ۱۶ سالگی نیز خواهرش را از دست داد و بار دیگر با غم و سوگی عمیق روبه‌رو شد. این دو فقدان بزرگ، بخشی از دشوارترین فصل‌های زندگی او را رقم زدند، اما سامان با وجود همه این رنج‌ها تلاش کرد تسلیم نشود و مسیر زندگی خود را ادامه دهد. با وجود این سختی‌ها، او مسیر زندگی را ادامه داد و به عنوان راننده در نیروهای اجرایی شرکت کارتن‌سازی استان فارس مشغول به کار شد. دوستان و آشنایانش او را جوانی باحیا، سخت‌کوش و سرشار از امید توصیف می‌کنند؛ کسی که با وجود رنج‌های فراوان زندگی، نگاهش را به آینده از دست نداده بود و با تلاش و پشتکار برای ساختن فردایی بهتر می‌کوشید. او در رؤیای تشکیل خانواده بود و برای رسیدن به این آرزو تلاش می‌کرد؛ آرزویی ساده و انسانی که مانند بسیاری از جوانان هم‌نسلش در دل می‌پروراند. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، شبی که مصادف با بیست‌ونهمین سالروز تولدش بود، به جای آنکه در کنار خانواده و عزیزانش شمع‌های تولدش را فوت کند، در خیابان‌های مرودشت در کنار مردمی ایستاد که خواهان شنیده شدن صدای خود بودند. در جریان اعتراضات آن شب، گلوله‌ای از پشت به ران پای او اصابت کرد. شدت خونریزی بسیار زیاد بود و کمبود امکانات درمانی و تأخیر در رسیدگی پزشکی، شرایط را بحرانی‌تر کرد. سامان را نیمه‌شب به بیمارستان منتقل کردند. پزشکان تلاش کردند او را نجات دهند و حتی یک بار قلبش را احیا کردند، اما آسیب‌های واردشده و خونریزی شدید مجال بازگشت به زندگی را از او گرفت. سرانجام سامان گرامی در ساعت ۴ بامداد، پس از ساعت‌ها تلاش برای نجاتش، جان خود را از دست داد. سرنوشت تلخ سامان در روز تولدش رقم خورد. روزی که قرار بود آغاز سالی تازه از زندگی او باشد، به آخرین روز زندگی‌اش تبدیل شد. او در شب بیست‌ونهمین سالروز تولدش هدف گلوله قرار گرفت و ساعاتی بعد، چشم از جهان فروبست. امروز خانواده و دوستانش نه‌تنها سالروز تولد سامان، بلکه یاد و خاطره او را نیز در همان روز به خاطر می‌آورند؛ روزی که شادی تولد با اندوه فقدان درهم آمیخت. نام سامان گرامی در حافظه مردم مرودشت و در کنار دیگر جان‌باختگان آن روزها زنده خواهد ماند؛ جوانی باحیا، پرتلاش و سرشار از امید که با وجود همه دشواری‌های زندگی، رؤیای ساختن آینده‌ای بهتر را در سر داشت، اما در روز تولدش از میان عزیزانش رفت و آرزوهایش ناتمام ماند.