Ali Moradi

42-year-old protester from Sarjoub Hesar area of Karaj, shot by government forces during protests. He was an only son in a 4-person family, worked in home repair and renovation with his father. His wife is 7 months pregnant and they were expecting their first child after 14 years of marriage. He was a supporter of Crown Prince Reza Pahlavi.

علی مرادی، ۴۲ ساله و اهل منطقه سرجوب کرج، تنها پسر یک خانواده چهار نفره بود که در کنار پدرش در زمینه تعمیر و بازسازی خانه‌ها فعالیت می‌کرد. خانواده و آشنایانش او را فردی زحمتکش، مسئولیت‌پذیر و خانواده‌دوست توصیف می‌کنند که بخش بزرگی از زندگی‌اش را صرف تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر کرده بود. او ۱۴ سال پیش ازدواج کرده بود و پس از سال‌ها انتظار، در آن روزها خود را برای تولد نخستین فرزندش آماده می‌کرد. همسرش هفت ماهه باردار بود و نام «کارن» را برای فرزندشان انتخاب کرده بودند. در مردادماه همان سال، به مناسبت چهاردهمین سالگرد ازدواجش، با بازنشر عکس‌هایی از همسرش در اینستاگرام نوشته بود: «چهاردهمین سالگرد ازدواجمون با وجود یه نی‌نی حس و حال تازه‌ای پیدا کرده، زندگی‌مان مملو از عطر و خوشبختی شده.» بر اساس گزارش ایران‌وایر، علی از حامیان شاهزاده رضا پهلوی بود و این حمایت را بارها در صفحه اینستاگرامش بازتاب داده بود. او همراه با چهار تن از دوستان و همسایگان جوانش در همان محله — محمدحسین جمشیدی، علی رحمانی، علی فرجی و کامیار نصیری — در روزهای اعتراضات به خیابان رفتند و هرگز به خانه بازنگشتند. در روز ۱۸ دی‌ماه، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی و همزمان با تجمعات اعتراضی در شهرهای مختلف، این پنج دوست به خیابان آمدند. به گفته یکی از آشنایان، در مقابل کلانتری حصارک کرج نیروهای حاضر به سوی معترضان تیراندازی کردند و علی هدف گلوله قرار گرفت؛ دو گلوله به قلب و ریه‌اش اصابت کرد و جراحات وارده جانش را گرفت. به گفته نزدیکانش، در واپسین لحظات زندگی، در حالی که به فرزند در راهش فکر می‌کرد، آخرین جمله‌ای که بر زبان آورد این بود: «یعنی من بچه‌ام را می‌بینم؟» اما پاسخی برای این پرسش نماند. پیکر او در گلزار شهدای حصار کرج به خاک سپرده شد؛ آرامگاهی که بعدها به محل گردهمایی خانواده، دوستان و نزدیکانش برای زنده نگه داشتن یادش تبدیل شد. سه ماه پس از جان‌باختن علی، در ۱۸ فروردین ۱۴۰۵، فرزندش کارن چشم به جهان گشود؛ کودکی که هرگز فرصت دیدار پدرش را نیافت. چهلمین روز درگذشت این پنج دوست به صحنه‌ای از همدلی و اندوه بدل شد. در ویدیویی از این مراسم، تصاویر علی مرادی، محمدحسین جمشیدی، علی رحمانی، علی فرجی و کامیار نصیری در کنار مزارهایشان قرار گرفته بود و جمعیت زیادی از خانواده‌ها، دوستان و اهالی منطقه در آن حضور داشتند؛ بسیاری با تی‌شرت‌هایی که تصویر این پنج دوست بر زمینه پرچم ایران روی آن نقش بسته بود. سکوت و چهره‌های اندوهگین حاضران، عمق فقدانی را روایت می‌کرد که هنوز برای بسیاری از نزدیکان تازه و دردناک بود. نام علی برای عزیزانش تنها یادآور روزی نیست که از میانشان رفت، بلکه یادآور رؤیایی است که ناتمام ماند: حسرت پدری که چشم‌انتظار فرزندش بود و کودکی که هرگز فرصت نکرد پدرش را بشناسد.