Mohammad Mozafari

محمد مظفری، مردِ سی‌ونه‌ساله و پدر دو فرزند سه و پنج ساله، در نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقهٔ شاهین‌ویلای کرج کشته شد. ساعت نه شب، نبش خیابان یازدهمِ قلم، گلولهٔ جنگی به سرش اصابت کرد. محمد آن شب برای کمک به یکی از مجروحان به خیابان رفته بود. شدت تیراندازی توسط نیروهای بسیج پایگاه گلکارِ شاهین‌ویلا، که لباس مشکی به تن داشتند، بسیار بالا بود. محمد با زحمتِ عابران به پارکینگ خانه‌ای منتقل شد. در همان پارکینگ، هفت نفر دیگر تیر خورده بودند؛ سه نفر جان باخته و چهار نفر مجروح بودند. محمد با وجود اصابت گلوله به سر، هنوز هوشیار بود. ساکنان ساختمان او را با ماشین به بیمارستان مدنیِ کرج رساندند، اما بیمارستان، مثل تمام مراکز درمانی کرج در آن شب، مملو از مجروح و کشته بود. محمد از ساعت ده شب تا دو بامداد، بدون هیچ رسیدگیِ پزشکی در گوشه‌ای افتاده بود تا اینکه جان باخت. خانواده‌اش شش روز کامل در بی‌خبریِ محض بودند. پس از این مدت، با کمک رئیس بهشت سکینه توانستند وارد پزشکی قانونی شوند. صحنه‌ای که دیدند، عمیقاً دلخراش بود؛ پیکرهای بی‌شمار از جوانان، دختران و پسران، با اثر اصابت تیر به سر، صورت و نواحی دیگر. محمد برای بچه‌هایش آرزوهای زیادی داشت. پسرش کلاس رباتیک می‌رفت و هفتهٔ پیش از حادثه، با هوش و خلاقیتش اولین ماشین کشندهٔ کنترل‌دار خود را ساخته بود؛ اما محمد دیگر نبود تا این لحظه را ببیند. او پدری بود که با تمام وجود برای خانواده‌اش تلاش می‌کرد. مرگ او ضربه‌ای سنگین به دو فرزند کوچکش وارد کرد؛ فرزندانی که حالا بدون پدر بزرگ می‌شوند و مادری که باید به‌تنهایی بار سنگین زندگی را به دوش بکشد. نام محمد مظفری را به یاد بسپاریم؛ پدری سی‌ونه‌ساله که در شاهین‌ویلای کرج، با شلیک مستقیمِ گلولهٔ جنگی از میان ما رفت.