Hamid Reza Goudarzi

Hamidreza Goudarzi, 33 years old, an engineer and wrestler, was shot in the head and chest on 18th of Dey in 45 Metri Golshahr, Karaj, and sacrificed his life for the homeland. Hamidreza had told his colleagues at work on the noon of 18th of Dey that if we don't go today, they will come for our wives and children in the not too distant future.

حمیدرضا گودرزی ۳۳ سال داشت؛ مهندس مکانیک بود و سال‌ها به‌طور حرفه‌ای کشتی گرفته بود. ورزش و مطالعه بخش ثابتی از زندگی‌اش بودند، اما آن‌چه بیش از همه در روایت دوستان از او تکرار می‌شود، نظم و هدفمندی‌اش است. برای کار و آینده‌اش برنامه داشت، دوره‌های بین‌المللی مرتبط با حرفه‌اش را گذرانده بود و همیشه تلاش می‌کرد در حوزه کاری خود بهترین باشد. عادت نداشت پیش از تمام شدن یک کار درباره‌اش صحبت کند؛ ابتدا آن را به سرانجام می‌رساند و بعد به دیگران خبر می‌داد. حمیدرضا دو خواهر و یک برادر داشت. در خانواده جایگاهی تعیین‌کننده داشت و اعضای خانواده برای تصمیم‌هایشان با او مشورت می‌کردند. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در پی فراخوان اعتراضات مردمی، حمیدرضا تصمیم گرفت به خیابان برود و در کنار هم‌وطنانش به شرایط اقتصادی و اجتماعی کشور اعتراض کند. ویدیویی که از تلفن‌همراه او به جا مانده، ساعت ۹ شب مقابل سرم‌سازی رازی در خیابان شهید بهشتی کرج ضبط شده است. در این ویدیو، حمیدرضا از درگیری نیروهای گارد ویژه با مردم خبر می‌دهد و می‌گوید نیروهای امنیتی از داخل محوطه سرم‌سازی به سوی معترضان شلیک می‌کنند. دقایقی بعد، او در محدوده ۴۵ متری گلشهر هدف شلیک ساچمه قرار گرفت. پس از مجروح شدن، یک راننده اسنپ او را به بیمارستان ثارالله مهرشهر منتقل کرد. حدود ساعت ۹:۴۵ شب، همان راننده با برادر حمیدرضا تماس گرفت و گفت حمیدرضا شماره او را از حفظ برایش خوانده است. راننده بعدها تعریف کرد که حمیدرضا در مسیر مدام می‌گفت سردش است و سرش درد می‌کند. وقتی خانواده حدود ۴۰ دقیقه بعد به بیمارستان رسید، حمیدرضا هنوز به دستگاه‌های پزشکی وصل بود، اما دیگر چشمانش را باز نمی‌کرد. سرش خون‌آلود بود و ساچمه به گیجگاه، سر و سینه‌اش اصابت کرده بود. پرستاری گفته بود تعداد ساچمه‌ها بسیار زیاد است و احتمال نجاتش کم است. حدود ده دقیقه بعد، دستگاه‌ها را از او جدا کردند و جان‌باختن حمیدرضا را اعلام کردند. در گواهی فوت نیز علت مرگ، اصابت ساچمه ثبت شد. خانواده تا حدود چهار یا پنج بامداد مقابل بیمارستان ماندند. همان زمان یک آمبولانس وارد محوطه بیمارستان شد. از پرستار پرسیدند چه اتفاقی افتاده و پاسخ شنیدند که پیکر حمیدرضا را به بهشت سکینه منتقل می‌کنند. خانواده پشت سر آمبولانس راه افتادند، اما وقتی به بهشت سکینه رسیدند، اجازه ورود به آن‌ها داده نشد. به آن‌ها گفتند ساعت هشت صبح بازگردند و آن‌جا نمانند. خانواده صبح دوباره مراجعه کردند و پس از چند ساعت انتظار، حوالی ظهر توانستند پیکر حمیدرضا را تحویل بگیرند. با این حال، اجازه خاک‌سپاری در کرج داده نشد و خانواده ناچار شدند پیکر او را به جاورسیان اراک، زادگاه‌شان، منتقل کنند و همان‌جا به خاک بسپارند. مردم بسیاری در مراسم خاک‌سپاری شرکت کردند و خانواده را در بدرقه حمیدرضا تنها نگذاشتند. حاضران در طول مراسم شعار می‌دادند: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» و «می‌کشم، می‌کشم، آن‌که برادرم کشت.» در مراسم چهلم حمیدرضا نیز خانواده در جاورسیان با رقص سوگ یاد او را گرامی داشتند؛ بدرقه‌ای برای جوانی که حتی یک دقیقه از زندگی‌اش را به بطالت نمی‌گذراند، زندگی‌اش را با برنامه، هدف و تلاش برای بهتر شدن پیش می‌برد و در میان خانواده به «مغز متفکر» شناخته می‌شد.