Mehran Sheikholeslaami

عزیز شمارهٔ ۱۱۶۰، فرزند ایران و جان‌فدای میهن، مهران شیخ‌الاسلامی، ۲۶ ساله، اهل سرآسیابِ ملارد و ساکن کیان‌شهرِ تهران بود. مهران در میان خانواده و اطرافیانش به عنوان جوانی شناخته می‌شد که زندگی‌اش میان کار و تلاش روزمره و علاقه‌اش به ورزش کشتی تقسیم شده بود. ورزش برای او تنها یک فعالیت نبود، بلکه بخشی از نظم شخصی و مسیر ساختن آینده‌اش به شمار می‌رفت. او در کنار ورزش، برای تأمین هزینه‌های زندگی در پمپ‌بنزین کار می‌کرد؛ جایی که روزها با رفت‌وآمد مداوم و کار فشرده می‌گذشت و شب‌ها فرصتی کوتاه برای استراحت باقی می‌ماند. در دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با اعتراضات مردمی، فضای عمومی کشور با تنش و حضور گستردهٔ مردم در خیابان‌ها همراه شد. بر اساس گزارش‌ها و روایت‌های میدانی، مهران همراه دوستان و هم‌محله‌ای‌هایش در ۱۸ دی‌ماه برای پیوستن به اعتراضات به خیابان آمد؛ مصطفی حیدری‌تبار، محمد عظیمی و امیرحسین جوادزاده نیز در جریان همین وقایع جان باختند. طبق همین گزارش‌ها، مهران در جریان این رخدادها بر اثر اصابت گلولهٔ جنگی به‌شدت مجروح شد و به دلیل خونریزی شدید، جان سپرد. جزئیات دقیق این واقعه همچنان در گزارش‌های مختلف، متفاوت نقل می‌شود، اما آنچه میان تمام روایت‌ها مشترک است، پایان یافتنِ غریبانهٔ زندگی او در همان روزهاست. پس از این رویداد، پیکر او در سکوت و به صورت شبانه در آرامستان بهشت رضوانِ شهریار به خاک سپرده شد؛ مراسمی محدود که بدون حضور گستردهٔ عمومی و در فضای پراندوهِ خانواده برگزار گردید. مهران جوانی بود با رؤیاهای ناتمام؛ ورزشکاری که تلاش می‌کرد مسیر زندگی‌اش را با کار، تمرین و امید پیش ببرد، اما مسیرش در میانهٔ یک دورهٔ پرتنشِ اجتماعی متوقف شد. نامش در تاریخ این خاک جاودان ماند.