Shahin Abdoli Kolash

«اگر یک روز از شاهین خبری نمی‌شد، احتمالاً باید اول سراغ جاده‌ها را می‌گرفتیم.» دوستش این را با لبخند می‌گوید. موتورسواری بزرگ‌ترین دل‌خوشی شاهین عبدلی بود؛ جوان 19 ساله‌ای از روستای کلش اردبیل که هر وقت فرصتی پیدا می‌کرد، سوار آپاچی محبوبش می‌شد و راه می‌افتاد. مقصد برایش چندان مهم نبود؛ لذت مسیر، باد و جاده چیزی بود که خستگی روزهایش را از تنش بیرون می‌کرد. شاهین کیک‌بوکسینگ و بدن‌سازی را به‌طور جدی دنبال می‌کرد و برای آینده‌اش برنامه داشت. از آن دست آدم‌هایی بود که برای فردایش نقشه می‌کشید و…

دوستش این را با لبخند می‌گوید. موتورسواری بزرگ‌ترین دل‌خوشی شاهین عبدلی بود؛ جوان ۱۹ ساله‌ای از روستای کلش اردبیل که هر وقت فرصتی پیدا می‌کرد، سوار آپاچی محبوبش می‌شد و راه می‌افتاد. مقصد برایش چندان مهم نبود؛ لذت مسیر، باد و جاده چیزی بود که خستگی روزهایش را از تنش بیرون می‌کرد. شاهین کیک‌بوکسینگ و بدن‌سازی را جدی دنبال می‌کرد و برای آینده‌اش برنامه داشت. از آن دست آدم‌هایی بود که برای فردایش نقشه می‌کشید و قدم‌به‌قدم جلو می‌رفت. هر هدفی را که برای خودش تعیین می‌کرد، با حوصله روی کاغذ می‌آورد و تلاش می‌کرد به آن برسد. در روزهایی که اعتراضات علیه جمهوری اسلامی جریان داشت، شاهین هم تصمیمش را گرفته بود. درباره‌ی رفتن به اعتراضات با دوستانش صحبت کرده بود و می‌خواست خودش هم در کنار مردمی باشد که برای اعتراض به حکومت به خیابان آمده بودند. پس از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، امید به تغییر در حرف‌هایش پررنگ‌تر شده بود؛ می‌گفت: «شاید این‌بار فرق کند.» مادرش تلاش کرد منصرفش کند، اما شاهین تصمیمش را گرفته بود. پاسخی که به نگرانی مادرش داد، بعدها میان نزدیکانش تکرار شد: «من هم می‌روم؛ خون من از بقیه رنگین‌تر نیست.» او می‌دانست خانواده‌اش نگرانش هستند و خودش هم دل‌بستگی‌هایش را داشت، اما نمی‌خواست دیگران به‌جای او در خیابان باشند و خودش از کنار ماجرا بگذرد. شاهین در اعتراضات کلاک‌نو کرج حاضر شد؛ جایی که بنا بر روایت موجود، نیروهای بسیج از داخل پایگاه به سوی معترضان تیراندازی کردند. سه گلوله به پا و پهلوی او اصابت کرد و شاهین جان باخت. جوانی که برای سال‌های پیش رو برنامه داشت، در جریان سرکوب اعتراضات به دست نیروهای جمهوری اسلامی کشته شد. سه روز بعد، خانواده و نزدیکانش پیکر او را به زادگاهش منتقل کردند و در همان‌جا به خاک‌سپردند. در خانه، وسایلی باقی مانده بود که هنوز از روزهای زندگی‌اش جدا نشده بودند؛ موتورهایی که دوست داشت، عکس‌هایی که روی دیوار اتاقش دیده می‌شدند و دفترچه‌ای که در آن برای سال ۱۴۰۵ برنامه نوشته بود. دفترچه هنوز همان‌جاست؛ پر از برنامه‌هایی برای سالی که شاهین فرصت نکرد به آن برسد. عکس موتورهای محبوبش هم روی دیوار مانده‌اند. دوستش شاید دیگر برای پیدا کردن او سراغ جاده‌ها نرود، اما برای کسانی که شاهین را می‌شناختند، یاد او با همان جاده‌ها و صفحه‌های ناتمام دفترچه گره خورده است.