Farhad Amani

فرهاد امانی ۲۵ ساله بود و در پونک تهران زندگی می‌کرد. کسانی که او را می‌شناختند، از جوانی می‌گویند که دنیایش تنها به کار و روزمرگی محدود نمی‌شد. کتاب بخش مهمی از زندگی او بود و مطالعه برایش یک سرگرمی گذرا محسوب نمی‌شد. به موسیقی نیز علاقه داشت و چند ساز می‌نواخت. ورزش را به‌طور منظم دنبال می‌کرد و تلاش می‌کرد میان کار، علایق شخصی و برنامه‌های آینده‌اش تعادل برقرار کند. او در بیکری «روستار» در مرکز خرید سانا مشغول به کار بود و حرفه‌اش را با جدیت دنبال می‌کرد. فرهاد در کار خود پیشرفت کرده بود و به‌تازگی ارتقای شغلی گرفته بود. برای آینده نیز برنامه‌های مشخصی داشت؛ قرار بود برای گذراندن دوره‌های تخصصی بیکری به فرانسه برود و مهارت‌هایی را که با تلاش فراوان به دست آورده بود در سطحی حرفه‌ای‌تر ادامه دهد. اطرافیانش او را فردی هدفمند توصیف می‌کنند؛ کسی که برای هر قدم بعدی زندگی‌اش برنامه داشت و برای رسیدن به آن تلاش می‌کرد. روز ۱۸ دی، فرهاد از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت. پس از آن، خانواده‌اش روزهای طولانی و دشواری را در بی‌خبری گذراندند. هر نشانی را دنبال کردند و هر جایی را که احتمال می‌دادند خبری از او داشته باشد سر زدند. ساعت‌ها و روزها پشت سر هم گذشت، اما هیچ پاسخی پیدا نشد. در تمام این مدت، خانواده میان نگرانی و امید سرگردان بودند و نمی‌دانستند چه بر سر فرزندشان آمده است. این جست‌وجو سرانجام پس از حدود دو هفته به پایان رسید. خانواده مطلع شدند که پیکر فرهاد در کهریزک شناسایی شده است و برای تحویل او مراجعه کردند. جوانی که چند روز پیش از آن مشغول کار در بیکری بود، برای ادامه آموزش حرفه‌ای خود برنامه‌ریزی می‌کرد، کتاب می‌خواند و درباره مسیر پیش رویش حرف می‌زد، اکنون در میان عزیزانش حضور نداشت. در زندگی فرهاد، آن‌چه بیش از هر چیز به چشم می‌آید مجموعه‌ای از علاقه‌ها و تلاش‌های پیوسته است؛ از ساعت‌هایی که صرف مطالعه می‌کرد تا زمانی که برای یادگیری موسیقی و پیشرفت در کارش می‌گذاشت. او از جمله جوانانی بود که مسیر زندگی خود را آرام‌آرام و با پشتکار می‌ساخت. همکارانش در روستار او را پشت پیشخوان بیکری به یاد می‌آورند و دوستانش از گفت‌وگوهایش درباره کتاب‌ها و برنامه‌هایی که برای آینده داشت سخن می‌گویند. روایت فرهاد امانی تنها روایت روزی که جانش را از دست داد نیست؛ روایت جوانی است که پیش از آن، با کار، هنر، مطالعه و آرزوهای شخصی‌اش شناخته می‌شد و زندگی‌اش در میانه همان روزهای عادی و پرمشغله متوقف شد.