Behrouz Nikkhah

بهروز نیکخواه ۳۲ سال داشت و اهل فردیس کرج بود. او حدود ۴۵ روز بود که داماد شده و برای خودش و نوعروسش زندگی مستقلی تشکیل داده بود. بهروز از قدیمی‌های این منطقه به شمار می‌رفت و بسیاری از اهالی او را با نام «بهروز دیاموند» می‌شناختند؛ چرا که یک بوتیک لباس با همین نام داشت و در میان کسبه و مردم محل چهره‌ای آشنا بود. بر اساس روایت‌های منتشرشده از سوی نزدیکان و شاهدان، بهروز در میان دوستانش فردی قابل اعتماد و همراه توصیف می‌شد؛ به‌گونه‌ای که یکی از دوستانش گفته بود «دیاموند جایی بود که اگر برای گذران زندگی نیاز به کمک داشتم، می‌توانستم روی بهروز حساب کنم.» در جریان اعتراضات ۱۹ دی‌ماه، گفته می‌شود زمانی که در نزدیکی خانه خود حضور داشت، با صحنه مجروح شدن چند نفر در خیابان مواجه شد. او برای کمک به مجروحانی که بر اثر تیراندازی نیروهای سرکوبگر زمین‌گیر شده بودند وارد عمل شد و تلاش کرد آن‌ها را به محل امن‌تری، از جمله پارکینگ خانه‌اش، منتقل کند. در همین حین، هنگام کمک به یکی از مجروحان که بر دوش او قرار داشت، هدف مستقیم گلوله قرار گرفت و از ناحیه پیشانی مورد اصابت قرار گرفت. بر اساس همین روایت‌ها، افرادی که او را می‌شناختند به کمکش شتافتند و تلاش کردند او را نجات دهند، اما در این میان دو نفر از آن‌ها نیز مورد اصابت گلوله قرار گرفته و زخمی شدند. با این حال، متأسفانه بهروز در همان لحظه جان خود را از دست داده بود. دو روز پس از جان‌باختن بهروز، مادر یکی از مجروحانی که او برای نجاتش تلاش کرده بود به خانه خانواده نیکخواه رفت و با مادر بهروز دیدار کرد. او به نقل از پسرش گفته بود: «کسی که جان من را نجات داد، خودش هدف گلوله قرار گرفت.» با این حال، آن جوان مجروح نیز که از ناحیه لگن مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، متأسفانه بر اثر شدت جراحات جان خود را از دست داده بود. مادر بهروز در روز ولنتاین به محلی رفت که فرزندش در آنجا هدف گلوله قرار گرفته بود. او در حالی که عکس بهروز را در دست داشت، گفت: «همسرش رفته سر مزارش، اما به من یک دسته گل داده و گفته تو برو همان جایی که تیر خورد و کشته شد. پسرم همین‌جا بود که تک‌تیرانداز به پیشانی‌اش شلیک کرد.» او با اندوه ادامه داد: «آمده بود مجروح‌ها را ببرد و نجاتشان بدهد. همان‌هایی که دنیا اعلام کرد تروریست بودند، به پسرم تیر زدند. به چه گناهی؟ به گناه اینکه آمده بود یک مجروح را نجات بدهد؟» مادر بهروز در ادامه با صدایی آمیخته به اندوه و خشم فریاد زد: «مرگ بر همه دیکتاتورهای دنیا؛ همان‌هایی که جهان آن‌ها را تروریست اعلام کرده است.» در مراسم چهلم این جاویدنام، مادرش در حالی که سخنرانی می‌کرد گفت: «پسرم آزاده و باوجدان بود، خودش رفت مجروحان را نجات دهد، رفت کار هلال‌احمری انجام دهد، بچه‌ام را زدند، بهروزم شهادت مبارک.» بعد از سخنرانی او، همه با هم شعار «از خون جوانان وطن لاله دمیده» سر دادند. بهروز نیکخواه در حالی از میان خانواده، دوستان و همشهریانش رفت که تنها ۴۵ روز از آغاز زندگی مشترکش می‌گذشت. او تازه رؤیای ساختن آینده‌ای مشترک با همسرش را آغاز کرده بود؛ رؤیایی که خیلی زود ناتمام ماند. با این حال، آنچه از بهروز در یادها باقی مانده، تنها تصویر یک داماد جوان نیست؛ بلکه یاد انسانی است که در لحظه خطر، به جای آنکه به فکر امنیت خود باشد، برای نجات دیگران قدم پیش گذاشت. او در واپسین لحظات زندگی‌اش نیز در حال یاری رساندن به مجروحان بود؛ رفتاری که از نگاه خانواده، دوستان و بسیاری از کسانی که او را می‌شناختند، بازتابی از روحیه مسئولیت‌پذیر، انسان‌دوست و فداکارش بود. به همین دلیل، نام بهروز نیکخواه برای نزدیکانش تنها یادآور فقدان یک جوان ۳۲ ساله نیست، بلکه یادآور انسانی است که جان خود را در مسیر کمک به دیگران از دست داد و خاطره‌اش در ذهن و قلب کسانی که او را می‌شناختند، زنده خواهد ماند.