Saead Khorcheh Farahani

سعید خورچه فراهانی ۳۲ سال داشت؛ جوانی از آشتیان که زندگی‌اش در تهران گذشته بود. خانه‌اش در مشیریه بود و در افسریه شیشه و قفل خودرو تعمیر می‌کرد. از آن آدم‌هایی بود که زندگی را در اتفاق‌های بزرگ جست‌وجو نمی‌کرد؛ کار می‌کرد، کنار آدم‌ها بود، می‌خندید و هر وقت فرصتی دست می‌داد، سهم خودش را از شادی برمی‌داشت. از روزهای زندگی‌اش فیلم‌های زیادی مانده؛ تصویر جوانی سرزنده که هنوز فرصت‌های زیادی پیش رویش بود. پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، افسریه یکی از نقاط پرالتهاب تهران بود. جمعیت زیادی به خیابان آمده بودند و سعید نیز میان آن‌ها بود؛ در محله‌ای که خودش هر روز برای کار به آن رفت‌وآمد داشت. بالای یکی از ساختمان‌های نزدیک، تک‌تیراندازی مستقر بود و مردم را هدف می‌گرفت. گلوله‌ای از پشت به سر سعید اصابت کرد و او همان‌جا جان باخت. کسانی که بالای سرش رسیدند، او را نمی‌شناختند و نمی‌دانستند خانواده‌اش را چطور پیدا کنند. گوشی سعید را پیدا کردند و با انگشت خودش قفل تلفن را باز کردند تا میان شماره‌هایش کسی را پیدا کنند. حدود ساعت ده شب، اولین تماس با خانواده گرفته شد. آن سوی خط کسی بود که خبر داد: «بیایید، سعید تیر خورده.» آن شب سعید تنها جوانی نبود که پیکرش در خیابان مانده بود. چند نفر دیگر هم کشته شده بودند و در میان آن آشوب، آدم‌هایی که تا چند ساعت پیش حتی نام یک‌دیگر را نمی‌دانستند، به کمک هم آمدند. یکی در خانه‌اش را باز کرد، دیگری پیکری را از خیابان برداشت، یکی دنبال تلفن و نشانی خانواده‌ای گشت. پیکر سعید و چند جان‌باخته دیگر را به پارکینگ خانه‌ای در همان نزدیکی بردند تا روی زمین خیابان نمانند و خانواده‌هایشان بتوانند پیدایشان کنند. آن شب غریبه‌ها برای هم غریبه نماندند؛ هرکس هر کاری از دستش برمی‌آمد انجام داد تا پیکر فرزند یک خانواده، برادر یک خواهر یا عزیز یک خانه، بی‌نام و تنها روی آسفالت نماند. سعید ۱۸ دی کشته شد، اما پیکرش را سه روز بعد، در ۲۱ دی، به خانواده تحویل دادند. برای خاک‌سپاری هم شرط گذاشته بودند: مراسم باید در سکوت و بدون جمعیت برگزار می‌شد و تا ساعت شش صبح همه‌چیز تمام می‌شد. خانواده فرصت یک بدرقه معمولی هم نداشتند. سعید را در ساعاتی به خاک سپردند که شهر هنوز بیدار نشده بود. چهل روز بعد اما مزار سعید دیگر خلوت نبود. مردم آمده بودند و قبرش زیر انبوه گل‌ها پوشیده شده بود. موسیقی پخش شد، دست‌ها به علامت پیروزی بالا رفت و جمعیت یک‌صدا خواند: «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده.» آن روز برای سعید رقصیدند؛ برای همان جوانی که خودش بارها رقصیده بود و حالا فیلم‌هایش، خنده‌ها و لحظه‌های شادی‌اش را برای عزیزانش به جا گذاشته بود. میان آن همه گل، لباس دامادی سعید را هم آوردند. عکس خندانش بالای مزار بود و خواهرش بالای سر برادر قند سایید. قندها فرو می‌ریختند، لباس دامادی کنار مزار بود و سعید از میان قاب عکس می‌خندید. سهم او از آن مراسم، به جای ایستادن کنار عروس، عکسی بود میان گل‌ها؛ و سهم خواهر، به جای قند ساییدن در جشن برادر، انجام همان رسم بالای خاک او. بعدتر مردم به همان نقطه‌ای در افسریه برگشتند که سعید در آن هدف گلوله قرار گرفته بود. عکس‌هایش را همان‌جا چیدند، شمع روشن کردند و زمین را با گل و گلبرگ پوشاندند. جایی که در ۱۸ دی پیکرش بر زمین افتاده بود، این‌بار زیر گل رفت؛ و میان گل‌ها، چند تصویر از همان جوان ۳۲ ساله‌ای بود که تا پیش از آن شب، افسریه برایش محل کار و بخشی از زندگی روزمره‌اش بود. اما سعید یک روز پیش از کشته‌شدن، حرفی با مادرش زده بود. گفت‌وگویی میان یک مادر و پسر که آن لحظه شاید تنها چند جمله بود، اما یک روز بعد معنایی پیدا کرد که هیچ‌کدام نمی‌توانستند از آن فرار کنند. سعید به مادرش گفته بود: «اگر من برنگشتم، از من به عنوان شهید راه وطن یاد کنید.» او ۱۸ دی از خانه رفت و دیگر فرصت نکرد خواسته دیگری برای بعد از خودش بگذارد. همان چند کلمه ماند؛ وصیت نانوشته جوانی که خودش گفته بود اگر روزی برنگشت، دوست دارد چگونه از او یاد شود. پس امروز، به حرمت خواسته خودش، او را همان‌گونه صدا می‌کنیم: شهید راه وطن، فرزند ایران و جان‌فدای میهن؛ جاویدنام سعید خورچه فراهانی، ۱۸ دی‌ماه، افسریه تهرانِ عزیز.