Siyavash Shirzad

جوانی نشسته بر اسبی شب‌رنگ با چشمانی نافذ، سیاوش‌نام، دور از زادگاه و در انتظار یاری از دوردست‌ها برای رهایی از پلیدی و ناپاکی انیران. این وصف کدامین سیاوش است؟ سیاوش شاهنامه یا سیاوش شیرزاد؟ چه شباهت عجیبی، گویی از میان بیت‌های شاهنامه، سوار بر اسب سیاهش تاخته بود، بی‌درنگ تا ایران‌زمین، تا درس امید و صبر دهد، و این‌بار با رقص و شادی از میان آتشی که گویی با نام سیاوش عجین شده، بگذرد و بار دیگر به شاهنامه بازگردد و کنار اساطیر و پهلوانان بیارامد. اما چه روزگار بی‌مروتی که باز هم خونش به دست…

جوانی نشسته بر اسبی شب‌رنگ با چشمانی نافذ، سیاوش‌نام، دور از زادگاه و در انتظار یاری از دوردست‌ها برای رهایی از پلیدی و ناپاکی انیران. این وصف کدامین سیاوش است؟ سیاوش شاهنامه یا سیاوش شیرزاد؟ چه شباهت عجیبی، گویی از میان بیت‌های شاهنامه، سوار بر اسب سیاهش تاخته بود، بی‌درنگ تا ایران‌زمین، تا درس امید و صبر دهد، و این‌بار با رقص و شادی از میان آتشی که گویی با نام سیاوش عجین شده، بگذرد و بار دیگر به شاهنامه بازگردد و کنار اساطیر و پهلوانان بیارامد. اما چه روزگار بی‌مروتی که باز هم خونش به دست افراسیاب بر زمین ریخت و باز هم فدای ایران شد، تا این‌بار خونخواهی‌اش نه به دست یک کی‌خسرو بلکه به دست کی‌خسروان ایران گرفته شود. سیاوش شیرزاد، جوانی ۳۸ ساله، کرد، اهل بوکان و ساکن تهران بود؛ متأهل و دارای دو فرزند. در شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، در پی اعتراضات مردمی و جنبش سراسری ایرانیان که در پی فراخوان رضا پهلوی در بسیاری از شهرهای ایران شکل گرفت، سیاوش نیز در محدوده‌ی پونک تهران به جمع معترضان پیوست. او در همان شب، در حالی که دست در دست بیست‌ویک جوان دیگر دور آتشی که برپا کرده بودند؛ کردی می‌رقصید، هدف اصابت گلوله قرار گرفت و جان باخت. در تهران، جمعیت آن‌چنان گسترده و حضور مردم چنان پرشور بود که نه‌تنها تصاویر مخابره‌شده به خارج از کشور همگان را در بهت فرو برد، بلکه خود مردم نیز از این سیل جمعیت شگفت‌زده بودند. با عقب‌نشینی نیروهای سرکوب، که در پی حضور گسترده‌ی مردم رخ داد، جوانان در یکی از خیابان‌های پونک آتشی روشن کردند و به رقص و شادی پرداختند. سیاوش نیز در میان آنان بود؛ با دستمالی در دست چراکه کافی‌ست یک کُرد در جمع باشد تا حلقه‌ی ساده‌ی اطراف آتش، به رقص باشکوه کردی (هلپرکی) بدل شود؛ رقصی که زمین را به لرزه درمی‌آورد. مزدوران حکومت در آن شب شوم، برق را قطع کردند؛ سپس اینترنت را به‌طور کامل مسدود کردند تا آن‌چه در حال وقوع بود به بیرون از ایران نرسد. و در تاریکی و سکوت، آتش گشودند. از فاصله‌ی پنج تا ده متری، با گلوله‌های جنگی، جوانان رقصان را به رگبار بستند. ۲۲ جوان هدف قرار گرفتند؛ سیاوش یکی از آنان بود. ساعت ۳ بامداد، آمبولانس مجروحان را به بیمارستان الغدیر منتقل کرد اما به‌دلیل نبود ظرفیت پذیرش نشدند. سیاوش که هنوز زنده بود، به بیمارستان رسول اکرم منتقل شد. گفته می‌شود او تا حوالی ساعت ۲ بامداد روز جمعه زنده بود، اما به‌دلیل خون‌ریزی شدید و نبود رسیدگی کافی، جان خود را فدای ایران کرد. خانواده‌اش که دو روز در جست‌وجوی او بودند، با تماسی از سوی پرستاری مبنی بر زنده بودن سیاوش، راهی تهران شدند؛ اما در نهایت با پیکر بی‌جانش روبه‌رو شدند. به آن‌ها گفته شد: «نیم ساعت پیش جان سپرده است». برای دیدن پیکر فرزندشان در سردخانه، از خانواده درخواست پول شد. روز بعد، پیکر سیاوش به پزشکی قانونی کهریزک منتقل شد. خانواده، پس از جست‌وجویی دوباره، او را در یکی از کیسه‌ها با شماره‌ی ۱۲۶۴۷ یافتند. قرار شد فردای آن روز پیکر را از بهشت زهرا تحویل بگیرند. خانواده از ساعت ۷ صبح تا ۱۲ ظهر منتظر ماندند. پیکرهای بسیاری منتقل شد اما از سیاوش خبری نبود. به آن‌ها گفته شد: «پرونده‌ی شما فوق‌امنیتی است. چون بوکان و شهرهای کردستان هنوز شلوغ نشده‌اند، جنازه را تحویل نمی‌دهیم.» سپس مشخص شد که پیکر سیاوش بدون اطلاع خانواده، ساعت ۵ صبح همان روز به ارومیه منتقل شده است. خانواده دوباره راهی شدند. در بدو ورود به وزارت اطلاعات، پدر و برادر سیاوش بازداشت شدند. شرط تحویل پیکر، خاک‌سپاری در سکوت و بدون هیچ مراسم یا شعاری، در فاصله‌ی ده کیلومتری بوکان اعلام شد. و تهدید کردند: «اگر حتی یک شعار بدهید، او را در گورستانی با ۱۲ هزار قبر جمعی دفن می‌کنیم و دیگر هرگز پیدایش نخواهید کرد». ساعت ۱۲:۳۰ شب، پدر را به پادگان نظامی جلدیان بردند و پیکر سیاوش را به او نشان دادند. پدر با فرماندار تماس گرفت و گفت: «اگر جسد را تحویل ندهید، همه‌ی مردم را جلوی فرمانداری جمع می‌کنم». در نهایت، با شرط خاک‌سپاری در روستای پدربزرگش (گردی قه‌بران)، و با همراهی ۵۰ خودروی نظامی و حدود ۲۵۰ مأمور، پیکر سیاوش به خانواده تحویل داده شد. خانواده با پیکر او وداع کردند، بوسیدندش و به خاک سپردند. در هنگام خاک‌سپاری، مادرش فریاد زد: «هیچ‌کس حق ندارد برای پسرم اشک بریزد و گریه کند. پسرم را تقدیم کردستان کردم.» اجازه‌ی برگزاری مراسم در خانه داده نشد و خانواده ناچار مراسم را در مسجد برگزار کردند. جمعیت بسیاری حضور یافتند. مزدوران حتی در آن‌جا نیز تهدید به بستن مسجد کردند. این‌بار، خانواده گفتند: «ما عزیزمان را به خاک سپردیم؛ دیگر هر کاری می‌خواهید بکنید». راوی، یکی از نزدیکان سیاوش است و بر ثبت دقیق و موشکافانه‌ی جزئیات تأکید دارد. او روایت را با جمله‌ای که در میان هق‌هق گریه بیان می‌کند به پایان می‌برد: خانواده به سیاوش گفتند از خانه بیرون نرو، اما او گفت: «این جشن انقلاب است. می‌روم… ترامپ گفته از ما حمایت می‌کند… می‌روم.» او رفت، با تمام بی‌‌گناهی‌اش، با هزاران امید و آرزویی که همراه با خون پاکش، بر خاک ایران ریخت. ما ماندیم، با سووشون هزاران سیاوش؛ با کین خون‌های بی‌شماری که بر گردن ماست…