Mohammad Jahandideh Pashaki

«تابوت جوونا بعد مرگ سنگین‌تره، چون اونا با آرزوهاشون دفن می‌شن.» محمد جهاندیده پاشاکی این جمله را در یکی از ویدئوهایش گفته بود. آن روزها، این فقط جمله‌ای بود که از زبان یک جوان 22 ساله شنیده می‌شد؛ اما چندی بعد، برای کسانی که او را از دست دادند، معنای دیگری پیدا کرد. محمد، متولد 8 دی‌ 1381، اهل لاهیجان و ساکن فردیس بود. تنها یازده روز پیش از جان‌باختنش، وارد 23 سالگی شده بود. از زندگی روزمره محمد اطلاعات زیادی در دست نیست، اما صفحه اینستاگرامش یکی از علاقه‌هایش را روشن نشان می‌دهد: پژو پارس…

محمد جهاندیده پاشاکی این جمله را در یکی از ویدئوهایش گفته بود. آن روزها، این فقط جمله‌ای بود که از زبان یک جوان ۲۲ ساله شنیده می‌شد؛ اما چندی بعد، برای کسانی که او را از دست دادند، معنای دیگری پیدا کرد. محمد، متولد ۸ دی‌ ۱۳۸۱، اهل لاهیجان و ساکن فردیس بود. تنها یازده روز پیش از جان‌باختنش، وارد ۲۳ سالگی شده بود. از زندگی روزمره محمد اطلاعات زیادی در دست نیست، اما صفحه اینستاگرامش یکی از علاقه‌هایش را روشن نشان می‌دهد: پژو پارس سفیدی که بخش زیادی از عکس‌ها و ویدئوهایش به آن اختصاص داشت. محمد این خودرو را مطابق سلیقه خودش شخصی‌سازی و اسپرت کرده بود و بارها از زوایای مختلف از آن عکس منتشر می‌کرد؛ ماشینی که در صفحه‌اش فقط یک وسیله رفت‌وآمد نبود، بخشی از جهان شخصی او بود. در میان نخستین نوشته‌های صفحه‌اش، متنی از سال ۲۰۲۱ دیده می‌شود: «سال‌هاست منتظر آمدن روزهای بهترم، ولی نمی‌دانم چرا هنوز هم دیروزها از امروزها بهترند!» جمله‌ای کوتاه که بازتاب حال‌وهوایی بود که بسیاری از جوانان آن سال‌ها تجربه می‌کردند؛ انتظار برای آینده‌ای بهتر، در روزهایی که امید به تغییر هر روز کم‌رنگ‌تر می‌شد. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، محمد نیز مانند بسیاری از هم‌نسلانش در پی فراخوان اعتراضی شاهزاده به خیابان رفت. از آن شب و چگونگی وقایع، اطلاعات زیادی در دست نیست. آن‌چه می‌دانیم این است که او در فردیس هدف شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، گلوله از پشت سر به ناحیه گردن او اصابت کرد و جانش را گرفت. پس از جان‌باختن محمد، مأموران امنیتی به خانواده اجازه ندادند پیکرش را در کرج به خاک بسپارند. در نهایت، او را به روستای پاشاکی در استان گیلان منتقل کردند و همان‌جا به خاک سپردند؛ دور از شهری که در آن زندگی می‌کرد. آن‌چه امروز از محمد در فضای عمومی باقی مانده، ردپای کوتاهی از زندگی اوست؛ چند عکس، چند ویدئو و چند جمله. اما همین ردپاها هم جوانی را به یاد می‌آورند که مانند بسیاری از هم‌نسلانش، چشم‌انتظار روزهای بهتر بود؛ روزهایی که تنها یازده روز پس از آغاز بیست‌وسه‌سالگی‌اش، دیگر فرصتی برای دیدن‌شان پیدا نکرد.