Mohammad Ahmadi

هجدهم دی‌ماه است. نورآباد ممسنی هم مانند بسیاری از شهرهای دیگر، روز پرالتهابی را پشت سر می‌گذارد. خیابان‌ها پر از جمعیتی است که برای اعتراض به وضع موجود به خیابان آمده‌اند. در میان آن‌ها محمد احمدی، دانشجوی ۲۱ سالهٔ مدیریت گمرک دانشگاه شیراز نیز حضور دارد. آن شب، صدای شعارها و هیاهوی خیابان ناگهان با صدای تیراندازی در هم می‌آمیزد. گلوله‌های جنگی شلیک می‌شوند. یکی از آن‌ها به کمر محمد اصابت می‌کند. جوانی که تا ساعتی پیش در میان جمعیت ایستاده بود، دیگر فرصتی برای بازگشت به خانه پیدا نمی‌کند. در روزهای بعد، خبر کشته‌شدن محمد در نورآباد و دانشگاه شیراز دهان‌به‌دهان می‌چرخد. نام او در میان نخستین جان‌باختگان اعتراضات این شهر مطرح می‌شود و روایت‌های مختلفی درباره آن شب شکل می‌گیرد. هم‌زمان، گزارش‌هایی نیز منتشر می‌شود که از نحوه تحویل پیکر جان‌باختگان به خانواده‌ها خبر می‌دهد. براساس اخبار منتشرشده، پیکر برخی از کشته‌شدگان اعتراضات به‌صورت تدریجی به خانواده‌ها تحویل داده شده و از آنان تعهد کتبی گرفته شده بود که مراسم خاک‌سپاری را در زمان تعیین‌شده برگزار کنند. چهل روز بعد، در بیست‌وسوم بهمن‌ماه، جمعیت زیادی برای بزرگ‌داشت محمد احمدی گرد هم می‌آیند. مراسمی که قرار بود تنها یادبود یک جوان ۲۱ ساله باشد، به صحنه‌ای دیگر از اعتراض تبدیل می‌شود. ویدئوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که حاضران علاوه بر سوگواری، شعارهای اعتراضی نیز سر می‌دهند. صدای «مرگ بر خامنه‌ای» و «می‌کشم، می‌کشم، آن‌که برادرم کشت» در میان جمعیت شنیده می‌شود. نام او همچنان در نورآباد ممسنی، در دانشگاه شیراز و در حافظه کسانی که آن روزها را به یاد دارند، زنده مانده است.