Omid Teimouri Rad

Father of Armin Teymourirad, shot with war weapons by Islamic Republic suppression forces in the Sar Canal area of Fardis along with his son Armin and brother Amir Teymourirad. Family was forced to bury their loved ones secretly under pressure and threats from government forces.

امید تیموری‌راد، پیش از آن‌که نامش در کنار جان‌باختگان اعتراضات ثبت شود، برای خانواده‌اش پدر، همسر و ستون خانه بود. سال‌ها به‌عنوان برق‌کار کار می‌کرد. مردی زحمتکش، متعهد و خانواده‌دوست که زندگی‌اش را با کار و تلاش ساخته بود. آن‌قدر به حرفه‌اش عشق داشت که پسرش، آرمین، نیز از شانزده‌سالگی در کنار او کار می‌کرد. پدر و پسر، نه‌تنها همکار، که رفیق یک‌دیگر بودند؛ روزها دوشادوش هم کار می‌کردند و هم‌زمان برای آینده‌ای بهتر برنامه می‌ریختند. آرمین در رشته مهندسی برق دانشگاه قبول شده بود و قرار بود بهمن‌ماه وارد دانشگاه شود. برای امید، این قبولی، موفقیت پسرش و ثمره‌ی سال‌ها زحمت و امیدی بود که برای آینده‌ی خانواده در دل داشت. اما آن آینده، هرگز از راه نرسید. شب نوزدهم دی، امید همراه همسر و پسرش در فردیس کرج بود. خانواده در تهران زندگی می‌کردند، اما برای دیدار برادرش، امیر تیموری‌راد، به فردیس رفته بودند. ساعت‌ها پیش از فراخوان در خیابان حضور داشتند که ناگهان نیروهای امنیتی به خیابان‌ها هجوم آوردند و تیراندازی آغاز شد. در میان آشوب، آرمین به آن سوی خیابان دوید. برای یک پدر، در آن لحظه رساندن خود به فرزندش اهمیت داشت. امید و همسرش بی‌درنگ به دنبال آرمین رفتند، اما پیش از آن‌که به او برسند، گلوله‌های جنگی شلیک شد. شاهدان روایت می‌کنند که آرمین هدف چندین گلوله قرار گرفت و بر زمین افتاد. امید نیز هدف گلوله‌های جنگی قرار گرفت. گلوله‌ای به قلبش اصابت کرد، گلوله‌ای دیگر نخاعش را شکافت و صورتش از اصابت ساچمه‌ها پوشیده شد؛ تا آن‌جا که از یکی از چشمانش خون جاری بود. او همان‌جا جان باخت. همسرش که خود نیز با ساچمه زخمی شده بود، هنوز نمی‌دانست امید دیگر زنده نیست. در همان لحظات، تمام تلاشش نجات آرمین بود. در همان زمان، مردم به کمک همسر امید آمدند تا پیکر او را به درمانگاه برسانند. اما پزشکان تنها توانستند خبر تلخ را اعلام کنند. امید پیش از رسیدن به درمانگاه جان سپرده بود. همسرش، که در فاصله‌ای کوتاه، همسر و پسر را از دست داده بود، از شدت شوک و جراحات بی‌هوش شد. پزشکان برای حفظ جان او، وی را مخفیانه در اتاقی در طبقه‌ی بالای درمانگاه بستری کردند و پیکر امید را نیز در اتاقی دیگر پنهان کردند. نگرانی از یورش نیروهای امنیتی به مراکز درمانی باعث شده بود که پزشکان، مجروحان و جان‌باختگان را از دید پنهان کنند. با کمک پزشکان و بستگان، پیکر آرمین و امیر نیز به همان درمانگاه منتقل شد. پزشک درمانگاه به خانواده هشدار داد که پیش از روشن شدن هوا، پیکرها را از درمانگاه خارج کنند. بامداد همان شب، هر سه پیکر به بهشت سکینه منتقل شد. روز بعد، پس از ساعت‌ها پیگیری، خانواده تنها توانستند امید و برادرش امیر را خاک‌سپاری کنند؛ زیرا به‌دلیل جابه‌جایی مشخصات پیکر آرمین، امکان خاک‌سپاری او در همان روز فراهم نشد. امید تیموری‌راد، مردی بود که زندگی‌اش را صرف ساختن آینده خانواده‌اش کرد. پدری که دست پسرش را گرفت، حرفه‌اش را به او آموخت و رؤیای دانشجو شدنش را با شوق دنبال کرد. اما خودش هرگز نرسید روزی را ببیند که آرمین، با لباس دانشجویی، راهی دانشگاه شود. آن شب، گلوله‌ها جان یک مرد را گرفتند و قلب یک خانواده را از تپش انداختند.