Pouriya Bagheri

پوریا باقری، متولد ۲۸ مرداد ۱۳۸۲ در شهریار، ۲۲ ساله و دانشجوی ترم هفتم علوم ورزشی بود و در اندیشه زندگی می‌کرد. او از کودکی به والیبال علاقه داشت و سال‌ها در این رشته فعالیت کرد. مدرک مربیگری والیبال داشت و در پست لیبرو بازی می‌کرد. در طول سال‌های فعالیتش، در تیم‌هایی از جمله مقاومت اردبیل و شهرداری شهریار حضور داشت و والیبال بخش مهمی از زندگی‌اش بود. پوریا در ابتدای دی‌ماه ۱۴۰۴ در یک شرکت مشغول به کار شد، اما مدتی بعد تصمیم گرفت کارش را ترک کند تا در کنار دوستانش فعالیت دیگری را دنبال کند. مادرش او را پسری آرام، صبور، متفکر و مردم‌دار توصیف می‌کند. به گفته‌ی او، پوریا با دیگران با آرامش رفتار می‌کرد، شوخ‌طبع بود و دوستانش برایش اهمیت زیادی داشتند. در گفت‌وگو با آن‌ها از دغدغه‌ها و غصه‌هایش می‌گفت و در فعالیت‌هایی که انجام می‌داد، پرانرژی و متمرکز بود. حتی در اختلاف‌نظرها با پدر و مادرش صدایش را بلند نمی‌کرد. او به موسیقی و فعالیت‌های اینترنتی نیز علاقه داشت و یکی از آرزوهایش این بود که روزی به تیم ملی والیبال برسد. به گفته‌ی مادرش، پوریا استعداد و علاقه‌ی زیادی برای رسیدن به این هدف داشت. در روز تولدش، دوستانش از او خواستند جمله‌ای بگوید که در خاطره‌ها بماند. پوریا گفت: «آرزو می‌کنم سال دیگه هیچ‌کدوم‌مون اینجوری نباشیم.» پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات شهریار، پوریا با اصابت گلوله جان باخت. پیکر او برای خاک‌سپاری به امامزاده ابراهیم ملارد منتقل شد. مراسم خاک‌سپاری در شرایطی برگزار شد که خانواده برای حفظ امنیت، محدودیت‌های موجود را رعایت کردند. به گفته‌ی مادر پوریا، در زمان تحویل پیکر و خاک‌سپاری مشکلی برای خانواده پیش نیامد. پدر پوریا معلم موسیقی است و سال‌ها به شاگردانش سنتور آموخته است. پس از جان‌باختن پوریا، ویدئویی از پدرش منتشر شد که در آن کنار عکس پسرش نشسته و سنتور می‌نوازد. در میان نواختن، صدای او شنیده می‌شود که می‌گوید: «من باید می‌رفتم…» برای پدر، آن سنتور این‌بار در کنار عکس فرزندش نواخته می‌شد. در چهلم پوریا، خانواده و دوستانش گرد هم آمدند و از او، علاقه‌اش به والیبال، شوخ‌طبعی و آرزوهایی که برای آینده داشت گفتند. دوستانش درباره‌ی نبودنش نوشتند: «یکی‌مون کم شد، ولی راه‌مون نه. ما ادامه داریم.»