Morteza Delnavaz Mahmoudabadi

بعضی آدم‌ها در محل به معرفت و انسانیت معروف می‌شوند؛ از همان لوتی‌ها و داش‌مشتی‌های قدیمی که همه رویشان حساب می‌کردند. مرتضی دلنواز محمودآبادی دقیقاً یکی از همان‌ها بود؛ لوتی ۴۵ ساله‌ی شهرک شهید رجایی مشهد، راننده‌ی کامیون تک و ماهر، و پدر دو پسر ۱۳ و ۱۵ ساله به نام‌های امیرعلی و دانیال. از آن پدرهایی بود که نمی‌توانست گوشه‌نشین باشد و بی‌تفاوت از کنار آینده‌ی بچه‌هایش بگذرد؛ می‌خواست فرزندانش و نسل‌های بعدی در آبادی و آزادی زندگی کنند، حتی اگر بهایش جان خودش باشد. عصر ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، مرتضی زد به دل خیابان‌های مشهد. در میانه‌ی درگیری‌ها در شهرک شهید رجایی، هدف گلوله‌ی جنگی و ساچمه‌ای قرار گرفت و پیکر بی‌جانش در انتهای کوچه عطار روی زمین افتاد. کسانی که آن‌جا بودند، پیکرش را به زحمت از زمین بلند کردند، پشت یک خودرو گذاشتند و تمام مسیر تا بیمارستان با چنگ و دندان تلاش کردند با ماساژ قلبی او را زنده نگه دارند. اما بیمارستان آن شب، دیگر شباهتی به محل درمان نداشت؛ فضا در اختیار مأموران بود و آن‌ها عملاً مانع مداوای زخمی‌ها می‌شدند. مرتضی، داش‌مشتی محله، سرانجام همان ۱۹ دی‌ماه جاویدنام شد. پیکرش را به سردخانه منتقل کردند، فردای آن روز به خانواده‌اش تحویل دادند و در قطعه ۶۳ بهشت‌رضای مشهد به خاک سپردند. از آن شب به بعد، کابوس و وحشت بر فضای محله و زندگی همه‌ی کسانی که آن صحنه‌ها را از نزدیک دیده بودند، سایه انداخت. مأمورانی که با وینچستر و سلاح‌های جنگی مردم بی‌گناه را نشانه می‌گرفتند، پیکرهای بی‌جان در کوچه‌پس‌کوچه‌ها و آن‌چه در بیمارستان رخ داد، صحنه‌هایی نبود که از ذهن شاهدان پاک شود یا به فراموشی سپرده شود؛ اتفاق‌هایی که هرگز بخشیده نخواهند شد.