Roya Nouri Ziyarani

تو رویا نوری زیارانی بودی؛ زنی چهل‌ساله، تات‌تبار و اصالتاً اهل زیاران، از توابع شهرستان آبیک در قزوین. همسر بودی و مادر یک فرزند؛ زنی که زندگی‌اش در میان خانواده و روزمرگی‌های ساده‌ای جریان داشت که شاید آن روزها معمولی به نظر می‌رسیدند، اما حالا هرکدام برای دخترت بخشی از خاطرات مادرش شده‌اند. پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، روز تولدت بود. اما نتوانستی بی تفاوت بمانی، از خانه بیرون آمدی و قدم‌هایت را محکم و استوار برای آزادی برداشتی. روزی که باید آغاز یک سال دیگر از زندگی‌ات می‌شد، در کرج به آخرین روز زندگی‌ات تبدیل شد. در جریان اعتراضات آن روز، گلوله‌ای جنگی به تو اصابت کرد و دیگر فرصتی برای بازگشت به خانه نداشتی. تو رفتی، اما برای دخترت، زندگی از همان‌جا وارد فصل دیگری شد. کودکی که تا پیش از آن می‌دانست مادرش جایی در همین نزدیکی است، حالا باید با خاطره او بزرگ شود. با جای خالی کسی که قرار بود در سال‌های بعد کنارش باشد؛ در روزهای مدرسه، در جشن‌ها، در دل نگرانی‌های نوجوانی و در آن لحظه‌هایی که یک دختر، بیش از هر چیز به آغوش مادرش احتیاج دارد. خانه هم شکل دیگری پیدا کرد. صدایت، بوی غذاهای خوشمزه‌ات دیگر در خانه نمی‌پیچد. این‌گونه است که فقدان، آرام‌آرام خودش را در جزئیات نشان می‌دهد؛ نه تنها در مراسم خاکسپاری، بلکه در لحظه‌هایی که کسی ناخودآگاه می‌خواهد چیزی را با تو در میان بگذارد و ناگهان به یاد می‌آورد که دیگر نیستی. پس از پیگیری‌های خانواده، پیکرت تحویل داده شد و به زیاران بازگردانده شد؛ همان زادگاهی که ریشه‌هایت در آن بود. آن‌جا به خاک سپرده شدی و چند هفته بعد، مراسم چهلمت در میان خانواده و هم‌شهریانت و زیر تدابیر امنیتی برگزار شد. اما برای دخترت، چهلم پایان سوگ نبود. شاید تازه آغاز فهمیدن معنای نبودن تو بود. سال‌ها بعد، دخترک بزرگ‌تر خواهد شد. ممکن است خیلی چیزها را فراموش کند؛ جزئیات روزها، حرف‌ها و حتی بعضی خاطرات کوچک. اما دلتنگی برای مادری که باید می‌بود و نیست، شکل دیگری دارد. جای خالی تو در لحظه‌هایی بیشتر به چشم می‌آید؛ وقتی دخترت موفقیتی به دست می‌آورد و کسی را می‌خواهد که اول از همه برایش تعریف کند، یا وقتی دلش گرفته و آغوش مادرش را می‌خواهد. ۱۸ دی برای او همیشه دو معنا خواهد داشت؛ روز تولد تو و روزی که زندگی‌اش بدون تو ادامه پیدا کرد و باید سال‌های بسیاری را با جای خالی تو زندگی کند. تلخ‌ترین بخش ماجرا شاید همین باشد.