Kamran (Mahdi) Ahmadi

Shot with Kalashnikov rifle in the thigh area at 11 PM on the 19th of Dey month in front of Police Station 13 in Jooy-e Abad, Isfahan. The bullet exited from the other side. People took him to a health center but he died due to severe bleeding. Originally from Bakhtiari ethnicity and residing in Jooy-e Abad. His body was handed over to the family under forced signing of a Basij document. Burial was held under security measures with change of mosque location.

کامران احمدی را در خانه «مهدی» صدا می‌کردند. فرزند آخر خانواده بود و در کنار دو خواهر و یک برادر بزرگ شد. آن‌قدر در خانواده عزیز بود که از گل نازک‌تر به او نمی‌گفتند. از کودکی بیشتر وقتش را کنار پدرش می‌گذراند؛ پدری که کارگر ساختمان بود. آرام، سربه‌زیر و کم‌حرف بود و کمتر خود را در جمع‌ها مطرح می‌کرد. شاید به همین دلیل بود که بسیاری از بستگان، وقتی پس از جان‌باختنش عکس‌هایش را دیدند، با تعجب می‌گفتند: «کی این‌قدر بزرگ شده بود؟ ما اصلاً بزرگ شدنش را ندیدیم.» کامران، متولد ۲۲ تیر، ۲۳ سال داشت. پس از گرفتن دیپلم، با دریافت وام، بوتیکی در خیابان کهندژ خمینی‌شهر راه‌اندازی کرد و چند سال لباس مردانه فروخت. اما پس از چهار یا پنج سال، مغازه را جمع کرد و به‌عنوان کارگر در کارخانه تولید قطعات خودرو مشغول به کار شد. هر روز ساعت شش صبح از خانه بیرون می‌رفت و حدود شش عصر بازمی‌گشت. فوتبال را دوست داشت و از هواداران پرسپولیس و منچستریونایتد بود. در کنار همه این‌ها، دل در گرو دختری داشت و مانند بسیاری از جوانان هم‌سن‌وسالش، به آینده‌ای که پیش رو داشت فکر می‌کرد. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، پس از پایان یک روز کاری، به خانه بازگشت. شام آماده بود، اما غذا نخورد و فقط گفت: «می‌رم و برمی‌گردم.» این آخرین جمله‌ای بود که خانواده از او شنیدند. کامران از خانه خارج شد و به جمع معترضان در جوی‌آباد پیوست. با افزایش شمار معترضان، جمعیت بیشتر شد. هنگامی که مردم مقابل کلانتری ۱۳ رسیدند، از پشت‌بام کلانتری به سوی آنان تیراندازی شد و کامران نیز هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. گلوله کلاشینکف به ران پایش اصابت کرد و شاهرگ پایش را پاره کرد. دوستانش او را به مرکز بهداشت جوی‌آباد رساندند، اما با وجود تلاش برای نجاتش، او حدود دو ساعت بعد بر اثر خون‌ریزی شدید جان باخت. پیکر کامران هشت روز بعد به خانواده تحویل داده شد. برای خاک‌سپاری اجازه ندادند بیش از ۲۰ نفر در مراسم حضور داشته باشند، اما مراسم چهلم او با حضور گسترده مردم برگزار شد. در خانه، غذای شامی که آن شب نخورده بود، تا چهلمش در یخچال باقی ماند؛ نشانی از خانه‌ای که هنوز چشم‌انتظار بازگشت جوانی بود که هنگام خروج فقط گفته بود: «می‌رم و برمی‌گردم.»