Nader Mohammadi Abdehvand

نادر محمدی عبد‌وند (موری)، ۳۵ ساله، از تبار بختیاری و ساکن اصفهان بود. او پدر سه کودک خردسال بود؛ دو پسر به نام‌های شاهان (دوسال‌ونیمه) و نویان (یک‌ساله) و دختری به نام نورا (پنج‌ساله). زندگی نادر، مانند بسیاری از پدران زحمتکش این سرزمین، در تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر برای خانواده‌اش می‌گذشت و بخش بزرگی از دغدغه‌هایش به آسایش و خوشبختی فرزندانش گره خورده بود. در روزهای پرالتهاب دی‌ماه ۱۴۰۴، نادر برای انجام کاری به شهرستان بابل در استان مازندران سفر کرده بود. هم‌زمان با شکل‌گیری اعتراضات سراسری در نقاط مختلف ایران، او نیز در فضای آن روزها حضور داشت. براساس گزارش‌های منتشرشده، نادر محمدی روز ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ در جریان تجمعات اعتراضی بابل بر اثر اصابت گلولهٔ جنگی نیروهای امنیتی به قفسهٔ سینه جان خود را از دست داد. برخی منابع از جمله محبت‌نیوز گزارش داده‌اند که نادر، که از نوکیشان مسیحی بود، پیش از حضور در خیابان در پیامی به نزدیکان خود از تصمیمش برای همراهی با اعتراضات سخن گفته بود. این گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که خانوادهٔ او پس از بی‌خبری چندروزه، در بازداشتگاه‌ها و مراکز درمانی به جست‌وجویش پرداختند. سرانجام سه روز بعد، پیکر او در سردخانهٔ آرامستان بابل شناسایی شد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، شدت جراحات به اندازه‌ای بود که شناسایی پیکر تنها از طریق برخی نشانه‌های جسمی امکان‌پذیر شد. پیکر نادر محمدی عبد‌وند پس از انتقال به اصفهان، روز ۲۵ دی‌ ۱۴۰۴ در آرامستان خمینی‌شهر به خاک سپرده شد. اما آن‌چه پس از او باقی ماند، تنها یکی از نام‌های فهرست جان‌باختگان نبود؛ بلکه اندوه خانواده‌ای بود که ستون خانهٔ خود را از دست داد. برای نورا، شاهان و نویان، از آن روز به بعد زندگی معنای دیگری یافت. سه کودکی که هیچ‌یک هنوز سال‌های نخست زندگی را پشت سر نگذاشته بودند، ناگهان با جای خالی پدری روبه‌رو شدند که هر روز برای آینده‌شان تلاش می‌کرد. پدری که رؤیای بزرگ شدن فرزندانش را در سر داشت، اما فرصت همراهی با آنان را نیافت. نام نادر محمدی عبد‌وند در یاد خانواده، دوستان و همه کسانی که روایت زندگی و مرگ او را شنیده‌اند، باقی مانده است؛ پدری با آرزوهای ناتمام که زندگی‌اش در میانهٔ عشق به خانواده، مسئولیت‌پذیری و امید به فردایی بهتر جریان داشت. خاطر او در یاد عزیزانش زنده خواهد ماند.