Bijan Mostafavi

58-year-old retired education employee who fought against the enemy in Sardasht for 36 months during the eight-year war. Shot with war bullets while in a private car in Gohardasht, Karaj on 19 Dey along with Zahra Bani Amerian and Danial Mostafavi. Body was returned to their hometown Sonqor (Kermanshah province) two weeks prior and buried before dawn with security forces present, with no mourning ceremonies allowed.

کردهای ایران جایگاهی ویژه در تاریخ و فرهنگ این سرزمین دارند؛ نام آنان همواره با دلاوری، میهن‌دوستی و فداکاری برای ایران گره خورده است. در فراز و فرودهای تاریخ، مردمان کرد بارها نشان داده‌اند که در دفاع از خاک، هویت و آزادی، از جان خود نیز دریغ نمی‌کنند. خانوادهٔ مصطفوی نیز از همین تبار بودند؛ خانواده‌ای اصالتاً اهل سنقر که سال‌ها در کرج زندگی می‌کردند. خانواده‌ای شریف و زحمتکش که سرنوشت آنان به یکی از تلخ‌ترین روایت‌های این روزگار تبدیل شد. بیژن مصطفوی، متولد سال ۱۳۴۹، از بازنشستگان آموزش و پرورش و از رزمندگان جنگ ایران و عراق بود که سال‌ها در جبهه‌های جنگ برای دفاع از ایران حضور داشت. او پس از پایان جنگ نیز نزدیک به سی سال در آموزش و پرورش به عنوان معلم خدمت کرد و پس از سال‌ها فعالیت آموزشی بازنشسته شد. به گفته نزدیکان، بیژن انسانی مسئولیت‌پذیر، خانواده‌دوست و دلبسته ایران بود. او به همراه خانواده‌اش زندگی آرامی داشت و اوقات فراغت خود را بیشتر به سفر، دیدار بستگان و سپری کردن وقت در کنار خانواده اختصاص می‌داد. اطرافیانش از او به عنوان فردی خوش‌اخلاق، مهربان و علاقه‌مند به زندگی یاد می‌کنند. در روزهای پرالتهاب آن دوران، زمانی که بسیاری از مردم ایران با امید به آینده‌ای متفاوت به خیابان‌ها آمدند، بیژن مصطفوی نیز در میان همان مردمی بود که با نگرانی‌ها، امیدها و دغدغه‌های خود روزگار می‌گذراندند. روز ۱۹ دی‌ماه، روزی که برای بیژن و خانواده‌اش قرار بود مانند هر روز دیگری سپری شود، مسیر زندگی آنان را برای همیشه تغییر داد. بیژن همراه با همسرش زهرا بنی‌عامریان و فرزندانش برای خرید مایحتاج خانه از منزل خارج شدند؛ کاری ساده و معمولی که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد پایان تلخی داشته باشد. شاید نگرانی از خطرهای پیش رو و فضای سرکوب باعث شده بود بسیاری از مردم با احتیاط قدم بردارند، اما آن روز، بیژن و خانواده‌اش بی‌خبر از سرنوشتشان، از خانه بیرون رفتند. ۱۹ دی‌ماه برای آنان به آخرین روزی تبدیل شد که در کنار یکدیگر بودند. در جریان آن حادثه، بیژن، همسرش زهرا و فرزندشان دانیال جان خود را از دست دادند و داوود، فرزند دیگر خانواده، مجروح شد. آنچه قرار بود یک خرید ساده برای خانه باشد، به پایانی دردناک برای یک خانواده تبدیل شد؛ خانواده‌ای که خاطرات، محبت و سال‌های زندگی مشترکشان در یاد نزدیکانشان باقی خواهد ماند. به گفته یکی از نزدیکان زهرا، هنوز مشخص نیست به چه دلیلی خودروی خانواده مصطفوی هدف تیراندازی قرار گرفت. آنچه مسلم است، خودرو به‌طور مستقیم هدف گلوله‌های متعدد قرار گرفته بود. یکی از گلوله‌ها به بیژن مصطفوی اصابت کرد و باعث جان باختن او شد. شاید بیژن هرگز فرصت نکرد بفهمد که همسرش زهرا و پسر کوچکش دانیال، که در صندلی عقب خودرو نشسته بودند، نیز در همان حادثه جان خود را از دست داده‌اند. پس از آن، داوود که بر اثر اصابت گلوله زخمی شده بود، با توقف خودرو به بیمارستان منتقل شد. او در بیمارستان با خانواده تماس گرفت، خبر جان‌باختن پدرش را داد و از آنان خواست برای پیدا کردن مادر و برادرش اقدام کنند. در حالی که خانواده مصطفوی در نگرانی و بی‌خبری به دنبال یافتن عزیزانشان بودند، سرانجام پیکرهای بیژن، زهرا و دانیال مصطفوی در کهریزک شناسایی شد. فرآیند شناسایی پیکرها برای خانواده، یکی از تلخ‌ترین و دشوارترین لحظات این حادثه بود. یکی از اعضای خانواده که برای پیگیری و شناسایی عزیزانش به کهریزک مراجعه کرده بود، ابتدا با محدودیت‌هایی روبه‌رو شد و به او گفته شد که تنها از طریق تصاویر می‌تواند هویت پیکرها را تأیید کند. اما او که در پی یافتن حقیقت و شناسایی عزیزانش بود، با اندوه و اعتراض خواستار اجازه مشاهده مستقیم شد. او با اشاره به زندگی بیژن و سال‌های حضور و خدمت او در دوران جنگ ایران و عراق، یادآوری کرد که بیژن از رزمندگان جنگ بوده و سال‌های زیادی از جوانی خود را در میدان‌های نبرد و خدمت به کشور گذرانده است. اصرار و پیگیری خانواده سرانجام نتیجه داد و اجازه مشاهده مستقیم پیکرها صادر شد. با این حال، شدت جراحات ناشی از تیراندازی به اندازه‌ای بود که شناسایی آنان بسیار دشوار شده بود. برای خانواده‌ای که سال‌ها زندگی را در کنار بیژن تجربه کرده بودند و از گذشته و خاطرات او آگاه بودند، دیدن آن صحنه اندوهی عمیق و باورناپذیر به همراه داشت؛ لحظه‌ای که سرانجام تلخ انتظار و جست‌وجوی آنان را رقم زد. پیکرهای این خانواده روز یکشنبه به سنقر منتقل شد و مراسم خاک‌سپاری آنان در فضایی محدود، با حضور تنها چند نفر از اعضای خانواده برگزار شد. شرایط حاکم بر مراسم و نبود امکان حضور گسترده مردم، اندوه خانواده‌ای را که در مدت کوتاهی سه تن از عزیزان خود را از دست داده بود، سنگین‌تر کرد. بیژن در سنقر فردی شناخته‌شده و مورد احترام بود. سال‌های فعالیت او در آموزش و پرورش و همچنین سابقه حضورش در دوران جنگ ایران و عراق باعث شده بود افراد بسیاری او را بشناسند و از او به نیکی یاد کنند. او سال‌هایی از زندگی خود را صرف آموزش و خدمت به مردم کرد و در میان همکاران و شاگردانش جایگاهی ویژه داشت. به گفته نزدیکان، اگر امکان اطلاع‌رسانی آزادانه درباره درگذشت او وجود داشت، بسیاری از مردم سنقر برای بدرقه و ادای احترام به او حضور پیدا می‌کردند. اما محدودیت‌ها باعث شد بسیاری از دوستان، همکاران، شاگردان و آشنایان بیژن از زمان خاک‌سپاری او مطلع نشوند و نتوانند در آخرین وداع با او شرکت کنند. پس از خاک‌سپاری نیز خانواده با فشارها و محدودیت‌هایی روبه‌رو شدند که امکان برگزاری مراسم یادبود و بیان آزادانه روایت زندگی بیژن را برای آنان دشوار کرد. با وجود این شرایط، یاد و خاطره بیژن مصطفوی برای خانواده، دوستان و کسانی که سال‌ها او را می‌شناختند، همچنان زنده مانده است؛ انسانی که بخش بزرگی از زندگی خود را در راه آموزش، خانواده و خدمت به جامعه سپری کرد. در صفحهٔ یادبود خانوادهٔ مصطفوی، یکی از بستگان آنان در توصیف این فقدان جانکاه چنین نوشته است: «هر سه‌شان دیگر نیستند. داغی به دلمان گذاشتند که زمان از پسِ کم کردنش برنمی‌آید. دایی، زندایی و دانیال؛ سه عزیزی که تا همین چند وقت پیش در تماس‌ها، مهمانی‌ها و عکس‌ها حضور داشتند، اما حالا تنها در حافظه و خاطره‌ها مانده‌اند. دایی و زندایی عزیزم... تصویر خنده‌هایشان از ذهن‌ها کنار نمی‌رود؛ انگار هنوز در گوشه‌ای از خانه مانده‌اند، معلق میان خاطره و واقعیت. زمان در خانهٔ زیبایشان هنوز در همان لحظهٔ آخر متوقف شده و انتظارشان را می‌کشد. و دانیال... پسردایی عزیزم. جوانی که امید در چشمانش می‌دوید. آن‌قدر از ته دل می‌خندید که هنگام خندیدن، چشمانش پشت لبخندش پنهان می‌شد. آینده را زندگی می‌کرد پیش از آن‌که به آن برسد. برای فردایش رؤیا می‌ساخت و برای زندگی‌اش نقش می‌کشید؛ بی‌خبر از آن‌که تقدیر، بی‌رحم‌تر از آن است که فرصتی برای توضیح باقی بگذارد. جای آنان در جمع خالی است؛ صندلی‌هایی که بی‌صاحب مانده‌اند، حرف‌هایی که ناتمام قطع شده‌اند و دورهمی‌هایی که دیگر ادامه نخواهند یافت. داغشان نه با گریه سبک می‌شود و نه با گذر زمان. نامشان در یاد عزیزانشان زنده خواهد ماند و خاطره‌شان از حافظهٔ کسانی که دوستشان داشتند، پاک نخواهد شد.»