Reza Karami

رضا کرمی، متولد ۲۹ دی ۱۳۷۱، اصالتاً اهل طارم زنجان ولی ساکن کرج بود. طراحی و نقاشی می‌کرد. نزدیکانش او را هنرمندی مهربان و عاشق ایران توصیف می‌کنند؛ کسی که نسبت به آن‌چه در اطرافش می‌گذشت بی‌تفاوت نبود و به بی‌عدالتی اعتراض داشت. شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، رضا در جریان اعتراضات هدف شلیک تک‌تیرانداز قرار گرفت و جان خود را از دست داد. پس از آن، پیکرش را نیروهای امنیتی با خود بردند و خانواده و نزدیکانش برای روزها هیچ اطلاعی از سرنوشت او نداشتند. یک هفته جست‌وجو میان بیمارستان‌ها، بازداشتگاه‌ها و مراکز مختلف ادامه داشت تا سرانجام پیکر او را در بهشت سکینه کرج پیدا کردند. به گفته برخی منابع برای تحویل پیکر از خانواده مبلغ ۳۰۰ میلیون تومان مطالبه شده بود؛ مبلغی که پدر و مادر رضا توان پرداخت آن را نداشتند. به آن‌ها گفته بودند اگر بدون پرداخت پیکر را تحویل بگیرند، باید او را در روستای پدری‌اش در طارم به خاک بسپارند. در نهایت، با پیگیری نزدیکان و با توجه به سابقه مذهبی رضا، خانواده توانستند پیکر او را تحویل بگیرند. خاک‌سپاری در آرامستان امامزاده محمد حصارک، در فضایی کاملاً امنیتی و با حضور تنها شمار اندکی از اعضای خانواده برگزار شد. پس از مراسم نیز چند روز بر مزار او نگهبان گماشته بودند تا کسی از محل دفن فیلم یا عکسی ثبت نکند. تا چهلم، خانواده حتی نتوانستند نشانی بر مزارش بگذارند و سنگ قبر او تنها در مراسم چهلم نصب شد. از رضا کرمی یک جلد شاهنامه به یادگار مانده است. کسانی که او را می‌شناختند، هر بار از او یاد می‌کنند، این بیت از شاهنامه را نیز زمزمه می‌کنند: «به یزدان که تا در جهان زنده‌ام/ به کین سیاوش دل‌آکنده‌ام.»