Jafar Kavosi Rouzbehani

جعفر کاووسی روزبهانی، متولد ۹ فروردین ۱۳۷۴، در خانواده‌ای زحمتکش به دنیا آمد؛ خانواده‌ای که سال‌ها با کار و تلاش روزگار می‌گذراند. او اهل مشکین‌دشتِ کرج بود و از همان سال‌های جوانی، بار بخشی از زندگی خانواده را بر دوش گرفت. تا اول راهنمایی درس خواند و پس از آن، برای کمک به تأمین مخارج خانواده وارد بازار کار شد. پدرش سالخورده، بیمار و ازکارافتاده بود و جعفر به نان‌آور اصلی خانه تبدیل شد؛ مردی ۳۰ ساله که تلاش می‌کرد خانواده‌اش در تنگنای بیشتری قرار نگیرند. روزهایش بیشتر میان کار می‌گذشت؛ در نهالستان عرق می‌ریخت و گاهی هم برای تأمین مخارج، به آسفالت‌کاری می‌رفت. زندگی او با کار جسمی و درآمد روزانه گره خورده بود، اما کسانی که او را می‌شناختند تنها از سخت‌کوشی‌اش یاد نمی‌کنند. جعفر در خانه و میان خانواده به خوش‌خلقی و روحیهٔ شادش شناخته می‌شد. بیشتر وقتش را کنار خانواده می‌گذراند و حضورش با خنده و شوخی همراه بود. او از آن کسانی بود که جمع خانوادگی را زنده نگه می‌دارند و می‌کوشند حتی در روزهای دشوار، لبخند را از خانه دور نکنند. موسیقی یکی از علاقه‌های جدیِ زندگی‌اش بود. در ویدیوهایی که از او باقی مانده، گاهی با ابزارها و وسایل کارش ادای نواختن ویولن را درمی‌آورد و همراه آن آواز می‌خواند. علاقه‌اش به موسیقی در همان لحظه‌های سادهٔ روزمره دیده می‌شد؛ لحظه‌هایی که نشان می‌داد چگونه میان سختیِ کار و مسئولیت‌های زندگی، جایی هم برای شادی پیدا می‌کرد. این ویدیوها تصویری از مردی را به جا گذاشته‌اند که با وجود دشواری‌های روزگار، همچنان به دنبال خلق لحظه‌ای شاد برای خود و اطرافیانش بود. در ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، جعفر کاووسی روزبهانی در مشکین‌دشت هدف شلیک با سلاح جنگی قرار گرفت و جان باخت. او را به بیمارستان امام حسینِ محمدشهر منتقل کردند، اما شدت جراحات مجال نداد. در گواهی فوت او، علت مرگ به صورت پوششی، «برخورد اجسام پرتابه و ساقط‌شده با فرد» ثبت شده است. پس از کشته شدن جعفر، برای تحویل پیکرش از خانواده درخواست پول شد؛ خانواده‌ای که پیش از آن نیز با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. سرانجام پیکر او در آرامستان بهشت فاطمه، واقع در بلوار امام علیِ مشکین‌دشت به خاک سپرده شد. مراسم چهلم جعفر در فضایی برگزار شد که برای بسیاری از حاضران، یادآور مراسم چهلم دیگر جان‌باختگان بود؛ مراسمی تلخ که در آن، سوگواری و نمادهای یک عروسیِ ناتمام در هم آمیخت. حاضران با پخش قند و اجرای نمادین رقص، جوانی را بدرقه می‌کردند که دیگر فرصتی برای ساختن آینده‌اش نداشت. در میان جمعیت، صدای شیون مادر به گوش می‌رسید؛ پدر و خواهر جعفر، با لباس‌های سیاه، در میان حاضران حرکات نمادین رقص را همراهی می‌کردند. پدرش از مردم می‌خواست گریه نکنند و به جای آن برقصند. او بارها با صدایی آمیخته به اندوه و ناباوری می‌گفت: «عروسی مبارک...» برای خانوادهٔ جعفر، فقدان او تنها به روز حادثه محدود نماند. مردی از میان‌شان رفته بود که سال‌ها بار زندگی را بر دوش می‌کشید و گرمای حضورش بخشی از جانِ خانه بود. از جعفر، در کنار خاطرهٔ سال‌های کار و تلاش، تصویر مردی باقی مانده است که با همان ابزارهای سادهٔ کارش آواز می‌خواند، ادای ساز زدن را درمی‌آورد و می‌کوشید میان سختی‌های زندگی، دلی را شاد کند.